ഗ്രിം സഹോദരന്മാർ രചിച്ച വിഖ്യാതമായ നാടോടിക്കഥയാണ് ‘ജോറിന്റയും ജോറിന്റലും’ (Jorinda and Joringel). പ്രണയത്തിന്റെയും മന്ത്രവാദത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരു നോവൽ പോലെ ഈ കഥ താഴെ വിവരിക്കുന്നു.

ആ കാടിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത്, പകൽ വെളിച്ചം പോലും കടന്നുചെല്ലാൻ ഭയപ്പെടുന്ന ഒരിടത്തായിരുന്നു ആ പഴയ കോട്ട സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്. കരിങ്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് പണിത ആ കൂറ്റൻ മതിലുകളിൽ പായലും വള്ളിച്ചെടികളും പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്നു. കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ ആ വള്ളിച്ചെടികൾ ചലിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ കോട്ട ശ്വസിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നും.

കോട്ടയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ പക്ഷികൾ പാടാറില്ല, കാറ്റ് മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നീരന്ധ്രമായി മൂളുക മാത്രം ചെയ്യും. ആ കോട്ടയുടെ നൂറടി പരിധി എന്നത് മരണതുല്യമായ ഒരു നിശബ്ദതയുടെ മേഖലയായിരുന്നു.

ആ നൂറടി പരിധിക്കുള്ളിൽ ആര് പ്രവേശിച്ചാലും അവർ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മരവിച്ചുപോകും. കൈകാലുകൾ ചലിപ്പിക്കാനോ, ഒരു വാക്ക് ഉച്ചരിക്കാനോ അവർക്ക് കഴിയില്ല. ഒരു ശില്പം പോലെ, കണ്ണുകൾ പോലും ചിമ്മാതെ അവർ അവിടെ തറഞ്ഞുനിൽക്കും. മന്ത്രവാദിനി തന്റെ നീളമുള്ള നഖങ്ങളുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് അവരെ തൊടുന്നത് വരെ ആ തടവറയിൽ നിന്ന് അവർക്ക് മോചനമില്ല.

പകൽ സമയങ്ങളിൽ ആ കോട്ട ഒരു പ്രേതാലയം പോലെ നിശ്ചലമായിരിക്കും. മന്ത്രവാദിനി പകൽ മുഴുവൻ ഒരു ചാരനിറത്തിലുള്ള പൂച്ചയായോ അല്ലെങ്കിൽ വട്ടക്കണ്ണുകളുള്ള ഒരു വലിയ മൂങ്ങയായോ മാറി കോട്ടയുടെ മുകളിൽ ഇരിക്കും. എന്നാൽ സന്ധ്യ മയങ്ങുന്നതോടെ കോട്ടയുടെ ജനലുകളിൽ നിന്ന് മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പുറത്തുവരും.
അപ്പോൾ അവൾ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം പ്രാപിക്കും—മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരം, ചുവന്നു തുടുത്ത കണ്ണുകൾ, കൂർത്ത മൂക്ക്. ആ രാത്രികളിൽ കോട്ടയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷികളുടെ ദീനമായ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം.

കോട്ടയുടെ ഏറ്റവും മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ഒരു വലിയ ഹാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയാണ് ആ പഴയ മന്ത്രവാദിനി തന്റെ ഇരകളെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്.

ഏഴായിരം പക്ഷിക്കൂട്ടുകൾ: ഓരോ കൂട്ടിലും ഓരോ സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടി രാപ്പാടിയുടെ രൂപത്തിൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

വേദനയുടെ സംഗീതം: അവർ പാടുന്നത് സന്തോഷം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതത്തെയും പ്രണയിതാക്കളെയും ഓർത്തുളള സങ്കടം കൊണ്ടായിരുന്നു.

ആ കോട്ടയ്ക്ക് ചുറ്റും എപ്പോഴും ഒരു മഞ്ഞുപടലം ഉണ്ടായിരുന്നു. വഴിതെറ്റി വരുന്ന യാത്രക്കാർ ആ മഞ്ഞിൽ കുടുങ്ങി നേരെ കോട്ടയുടെ മുന്നിലെത്തും. ഒരിക്കൽ ആ വാതിൽ കടന്നാൽ പിന്നെ പുറംലോകം എന്നത് അവർക്ക് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായി മാറുമായിരുന്നു.

പ്രണയത്തിന്റെ സന്ധ്യയും നിഴലുകളുടെ തടവറയും

അന്ന് പകലുടനീളം വനത്തിലെ പൂക്കളും അരുവികളും കണ്ട് നടക്കുകയായിരുന്നു ജോറിന്റയും ജോറിന്റലും. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അത്. പടിഞ്ഞാറൻ ആകാശത്ത് സൂര്യൻ സ്വർണ്ണവർണ്ണം വിതറി താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ ജോറിന്റയുടെ മുഖം കൂടുതൽ തിളങ്ങി. അവർ പരസ്പരം കൈകോർത്ത് പിടിച്ച് കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു.

“നമുക്ക് തിരിച്ചെത്താൻ വൈകുമോ ജോറിന്റൽ?” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.

ജോറിന്റൽ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, “പേടിക്കണ്ട പ്രിയേ, ഈ കാട് നമുക്ക് പരിചിതമല്ലേ.” എന്നാൽ അവർ അറിയാതെ തന്നെ ആ നിഗൂഢമായ കോട്ടയുടെ അതിർത്തിക്കുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് കാടിന്റെ ഭാവം മാറി. അതുവരെ കേട്ടിരുന്ന പക്ഷികളുടെ ചിലയ്ക്കലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം മറയുകയും ഒരു കനത്ത ഇരുട്ട് അവരെ പൊതിയുകയും ചെയ്തു. ജോറിന്റ പതുക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് ചുറ്റും എന്തോ ഒന്ന് ചുറ്റിവരിയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“ജോറിന്റൽ, നമുക്ക് ഓടാം… എനിക്ക് എന്തോ പേടി തോന്നുന്നു!” അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദം കാട്ടിലെ മരങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.

ജോറിന്റൽ ചുറ്റും നോക്കി. അവർ നിൽക്കുന്നത് കോട്ടയുടെ നൂറടി പരിധിയിലായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വലിയ പഴയ മരം ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു മൂങ്ങ മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് ഭയാനകമായി കരഞ്ഞു. അത് വെറുമൊരു കരച്ചിലായിരുന്നില്ല, ഒരു ശാപം പോലെ അവരുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.

ജോറിന്റൽ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കൈകൾ നീട്ടി. പക്ഷേ, അവന്റെ ശരീരം അപ്രതീക്ഷിതമായി തറഞ്ഞുപോയി. അവന് വിരലുകൾ പോലും അനക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. കാലുകൾ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ തൂണുകൾ പോലെയായി. അവൻ ഒരു കരിങ്കൽ പ്രതിമയായി മാറി. സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.

തൊട്ടടുത്തായി ജോറിന്റ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് പാടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അത് മനുഷ്യഭാഷയിലായിരുന്നില്ല. അതിമനോഹരമായ, എന്നാൽ ഹൃദയം തകർക്കുന്ന ഒരു രാപ്പാടിയുടെ ഗാനമായിരുന്നു അത്. ജോറിന്റലിന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് അവൾ ചുരുങ്ങി ചുരുങ്ങി ഒരു ചെറിയ പക്ഷിയായി മാറി. ചാരനിറത്തിലുള്ള ചിറകുകളുള്ള ഒരു രാപ്പാടി!
മന്ത്രവാദിനിയുടെ ഉദയം
ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ചിരി ഉയർന്നു. കോട്ടയുടെ നിഴലിൽ നിന്ന് ആ വൃദ്ധ പുറത്തുവന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പക്ഷിക്കൂടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ നീളമുള്ള, എല്ലുകൾ ഉന്തിയ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു വട്ടം വരച്ചു.

“നിനക്ക് ഇവളെ ഇനി ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല,” അവൾ ജോറിന്റലിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവൾ തന്റെ മന്ത്രവടി കൊണ്ട് രാപ്പാടിയായി മാറിയ ജോറിന്റയെ പിടികൂടി ആ കൂട്ടിലടച്ചു. ജോറിന്റൽ നിസ്സഹായനായി നോക്കിനിൽക്കെ, ആ വൃദ്ധ തന്റെ ഇരയുമായി കോട്ടയുടെ ഇരുളിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി. ആ നിമിഷം കാട് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. കാറ്റ് പോലും ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. ജോറിന്റൽ മാത്രം അവിടെ ഒരു കല്ലായി, കണ്ണീർ വാർക്കാൻ പോലുമാകാതെ തറഞ്ഞുനിന്നു.

ഏകാന്തതയുടെ കഠിനകാലം

മന്ത്രവാദിനിയുടെ ശാപം നീങ്ങിയപ്പോൾ ജോറിന്റലിന് ചലനശേഷി തിരിച്ചുകിട്ടി. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും രാത്രിയുടെ ഇരുളിൽ ആ കോട്ടയും മന്ത്രവാദിനിയും അവന്റെ ജോറിന്റയെ മറച്ചുപിടിച്ചിരുന്നു. നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ആ കോട്ടയുടെ ചുവരുകളിൽ ഇടിച്ചു. പക്ഷേ, കരിങ്കൽ ഭിത്തികൾ അവനോട് മിണ്ടിയില്ല.

സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ അവന് മനസ്സ് വന്നില്ല. അവൻ ഒരു അപരിചിതമായ ഗ്രാമത്തിലെത്തി ഒരു ആട്ടിടയനായി ജോലി സ്വീകരിച്ചു. പകൽ മുഴുവൻ കുന്നിൻചെരിവുകളിൽ ആടുകളെ മേയ്ക്കുമ്പോഴും അവന്റെ കാതുകളിൽ ജോറിന്റ പാടിയ അവസാന ഗാനം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അവൻ ആരെയും നോക്കി ചിരിച്ചില്ല, ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. ഓരോ രാത്രിയും അവൻ ആ കാടിന്റെ അതിർത്തിയിൽ ചെന്ന് ദൂരെയുള്ള കോട്ടയുടെ നിഴലുകൾ നോക്കി വിതുമ്പുമായിരുന്നു.

സ്വപ്നത്തിലെ പുഷ്പം

ഒരു രാത്രിയിൽ, ദുഃഖം താങ്ങാനാവാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണ ജോറിന്റൽ ഒരു അപൂർവ്വ സ്വപ്നം കണ്ടു. കാടിന്റെ വന്യതയ്ക്കപ്പുറം, വെളിച്ചം ഉദിക്കുന്ന ഒരു താഴ്വരയിൽ രക്തം പോലെ ചുവന്ന ഒരു പൂവ് വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ആ പൂവിന്റെ മധ്യത്തിലായി കടലിലെ മുത്തിനേക്കാൾ വലിയൊരു മഞ്ഞുതുള്ളി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു അശരീരി മുഴങ്ങി: “ഈ പുഷ്പത്താൽ തൊട്ടാൽ ഇല്ലാത്ത മന്ത്രങ്ങളില്ല, തുറക്കപ്പെടാത്ത വാതിലുകളില്ല.”
അതിരാവിലെ ഉണർന്ന ജോറിന്റൽ ആ നിമിഷം തന്നെ തന്റെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. അവന് ലക്ഷ്യമില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ തന്റെ പ്രണയം തന്നെ നയിക്കുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.

അത്ഭുത പുഷ്പം തേടിയുള്ള യാത്ര

ഒമ്പത് പകലും ഒമ്പത് രാത്രിയും അവൻ മലനിരകളും പുഴകളും താണ്ടി നടന്നു. കാട്ടുപഴങ്ങൾ ഭക്ഷിച്ച്, പാറക്കെട്ടുകളിൽ ഉറങ്ങി അവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കാൽപാദങ്ങൾ മുറിഞ്ഞു ചോരയൊലിച്ചു, പക്ഷേ ജോറിന്റയുടെ മുഖം അവന്റെ മനക്കരുത്ത് കൂട്ടി.
ഒമ്പതാം ദിവസം പ്രഭാതത്തിൽ, സൂര്യരശ്മികൾ മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഭൂമിയിലേക്ക് പതിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അത് കണ്ടു! ഒരു കൊച്ചു ചോലയുടെ അരികിൽ, പച്ചപ്പുകൾക്കിടയിൽ അഗ്നിനാളമെന്നപോലെ ആ ചുവന്ന പുഷ്പം വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടതുപോലെ തന്നെ അതിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു വലിയ മുത്ത് സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോറിന്റൽ ആദരവോടെ ആ പുഷ്പം പറിച്ചെടുത്തു. തന്റെ വിരലുകൾ ആ പൂവിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ഒരു തരം ഉന്മേഷം അവനിൽ പടർന്നു. അവന് മനസ്സിലായി, ഇത് വെറുമൊരു പൂവല്ല, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളിലേക്കുള്ള ഏക വഴിയാണ്.

കോട്ടയിലേക്കുള്ള മടക്കം

പുഷ്പവും കൈയ്യിലേന്തി അവൻ നേരെ മന്ത്രവാദിനിയുടെ കോട്ടയിലേക്ക് തിരിച്ചു. മുൻപ് അവനെ തടഞ്ഞ ആ നൂറടി പരിധിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് നിന്നു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ അവന്റെ ശരീരം മരവിച്ചില്ല. ആ പുഷ്പത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രഭാവലയം മന്ത്രവാദിനിയുടെ ദുർമന്ത്രങ്ങളെ തകർത്തെറിഞ്ഞു.
അവൻ ചെന്ന് കോട്ടയുടെ ഭീമാകാരമായ വാതിലിൽ ആ പുഷ്പം കൊണ്ട് ഒന്ന് തൊട്ടു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ഭാരമേറിയ ആ ഇരുമ്പ് വാതിലുകൾ ഒരു ശബ്ദവുമുണ്ടാക്കാതെ താനേ തുറന്നു. അവൻ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ ദുർഗന്ധവും ഇരുട്ടും അവനെ ഭയപ്പെടുത്തിയില്ല. ഏഴായിരം പക്ഷികളുടെ കരച്ചിൽ ആ വലിയ ഹാളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മന്ത്രവാദിനി തന്റെ ഇരകളെ തീറ്റാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ജോറിന്റലിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. വിഷം പുരട്ടിയ മന്ത്രങ്ങൾ അവൾ അവന് നേരെ എറിഞ്ഞു. എന്നാൽ ജോറിന്റലിന്റെ കയ്യിലുള്ള പുഷ്പം ഒരു കവചം പോലെ അവനെ സംരക്ഷിച്ചു. അവളുടെ ശക്തി അവന് മുന്നിൽ നിസ്സാരമായി മാറി.

ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് തന്റെ പ്രണയിനിയെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് അസാധ്യമായ ഒരു കാര്യമായിരുന്നു, പക്ഷേ പ്രണയത്തിന് അതിന്റേതായ വഴികളുണ്ടായിരുന്നു.

ഏഴായിരത്തിലൊരാൾ

കോട്ടയുടെ വലിയ ഹാളിൽ ജോറിന്റൽ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. ചുവരുകൾ നിറയെ അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷിക്കൂട്ടുകൾ! ഓരോ കൂട്ടിലും ഓരോ രാപ്പാടികൾ. അവയെല്ലാം ഭയന്ന് ചിറകടിക്കുകയും ദീനമായി കരയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷികളിൽ ഏതാണ് തന്റെ ജോറിന്റ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
മന്ത്രവാദിനി ക്രോധം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ ഓരോ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു നോക്കിയെങ്കിലും ജോറിന്റലിന്റെ കയ്യിലുള്ള ചുവന്ന പുഷ്പം അവളെ അശക്തയാക്കി. പെട്ടെന്ന്, ആ ബഹളത്തിനിടയിൽ മന്ത്രവാദിനി രഹസ്യമായി ഒരു പക്ഷിക്കൂട് കയ്യിലെടുത്ത് വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ജോറിന്റൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “നിൽക്കൂ!”
ആ പക്ഷിക്കൂടിനുള്ളിലെ രാപ്പാടി മറ്റുള്ളവയെപ്പോലെ കരയുകയായിരുന്നില്ല. അത് ശാന്തമായി, ജോറിന്റലിനെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മന്ത്രവാദിനി ആ കൂടിനെ തന്റെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ജോറിന്റൽ ഓടിച്ചെന്ന് ആ വൃദ്ധയെ തടഞ്ഞുനിർത്തി.

മന്ത്രവാദിനിയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടിൽ ജോറിന്റൽ തന്റെ കയ്യിലുള്ള അത്ഭുത പുഷ്പം കൊണ്ട് തൊട്ടു. ആ നിമിഷം തന്നെ ഒരു മിന്നൽപിണർ പോലെ പ്രകാശം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു.

എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ആ ചെറിയ പക്ഷി പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും, അവിടെ അതിസുന്ദരിയായ ജോറിന്റ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

സ്നേഹസംഗമം: അവൾ ജോറിന്റലിന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആനന്ദക്കണ്ണീർ വാർത്തു. വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനും വേദനയ്ക്കും ആ പുഷ്പത്തിന്റെ സ്പർശനത്തോടെ അന്ത്യമായി.
ജോറിന്റൽ അവിടെ നിന്നു പിന്മാറിയില്ല. അവൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള പുഷ്പവുമായി മുറിയിലുടനീളം നടന്നു. ഓരോ പക്ഷിക്കൂട്ടിലും അവൻ ആ പുഷ്പം കൊണ്ട് സ്പർശിച്ചു. ആ നിമിഷം തന്നെ നൂറുകണക്കിന്, ആയിരക്കണക്കിന് രാപ്പാടികൾ വീണ്ടും സുന്ദരിമാരായ പെൺകുട്ടികളായി മാറി. ആ കോട്ട പെട്ടെന്ന് സന്തോഷത്തിന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.

മന്ത്രവാദിനിയുടെ അന്ത്യം

തന്റെ മാന്ത്രികശക്തി നശിച്ചതും തടവിലാക്കിയവരെല്ലാം മോചിതരായതും കണ്ട മന്ത്രവാദിനി ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു. അവളുടെ ശരീരം പതുക്കെ ഉരുകിത്തീരുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഒടുവിൽ അവൾ ഒരു കരിങ്കല്ലായി മാറി ആ കോട്ടയുടെ തറയിൽ ഉറച്ചുപോയി. അതോടെ ആ കോട്ടയിലെ ദുഷ്ടശക്തികളുടെ വാഴ്ച എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു.
ജോറിന്റയും ജോറിന്റലും കൈകോർത്തുപിടിച്ച്, മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട മറ്റ് പെൺകുട്ടികളോടൊപ്പം ആ ഇരുണ്ട കോട്ടയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വനത്തിൽ അപ്പോൾ പ്രഭാതം വിരിയുകയായിരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവരെ സ്വീകരിക്കാനെന്നോണം പതിച്ചു.
അവർ തങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗ്രാമവാസികൾ ആവേശത്തോടെ അവരെ സ്വീകരിച്ചു. വൈകാതെ തന്നെ ജോറിന്റയുടെയും ജോറിന്റലിന്റെയും വിവാഹം നടന്നു. ആ അത്ഭുത പുഷ്പത്തിന്റെ തിളക്കം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്നും നിലനിന്നു. അവർ പിന്നീട് അനേകം വർഷങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ജീവിച്ചു.
ഗ്രിം സഹോദരന്മാരുടെ ഈ മനോഹരമായ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഈ നോവൽ ശൈലിയിലുള്ള വിവരണം നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായോ?