നീലക്കടലിലെ നിഴലുകൾ

ഒരു തീരദേശ ഗ്രാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ക്രിസ്റ്റഫർ ദേവ്, മായ എന്നിവരെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളാക്കി ഒരു ക്രൈം ത്രില്ലർ നോവൽ 

കഥാസംഗ്രഹം

ശാന്തമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ‘നീലക്കര’ എന്ന തീരദേശ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസത്തിനിടെ അഞ്ച് മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ കാണാതാകുന്നു. അധികൃതർ ഇതിനെ കടൽക്ഷോഭമോ അപകടമോ ആയി തള്ളിക്കളയുമ്പോഴും, തങ്ങളുടെ ഉറ്റവർ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം ക്രിസ്റ്റഫർ ദേവ് ഈ നിഗൂഢതയുടെ ചുരുളഴിക്കാൻ എത്തുന്നു.

അധ്യായം1: 

കറുത്തതിരമാലകൾ

കേരളത്തിന്റെ തീരദേശത്തിന് സന്ധ്യാനേരങ്ങളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ട്. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടരുന്ന കടൽപ്പുറം, വള്ളങ്ങൾ അടുപ്പിക്കുന്ന മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ആരവം, ഉണങ്ങാനിട്ടിരിക്കുന്ന വലകൾ—ഇതൊക്കെയായിരുന്നു പണ്ട് ‘നീലക്കര’യുടെ അടയാളം. 

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, അറബിക്കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് വീശുന്ന കാറ്റിന് ഉപ്പിന്റെ രസമല്ല, ഭയത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ്.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി നീലക്കരയിൽ രാവുകൾ നിശബ്ദമാണ്. കടൽ ശാന്തമാണെങ്കിലും ഗ്രാമവാസികളുടെ ഉള്ളിൽ പ്രക്ഷുബ്ധമായ തിരമാലകൾ അലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 

കടലമ്മ കനിഞ്ഞു നൽകുന്ന മീനുകളെക്കാൾ, കടൽ വിഴുങ്ങുന്ന മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുള്ള പേടിയായിരുന്നു ഓരോ വീട്ടിലും.

“അവൻ വരും… ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ അവൻ ആ തിരകൾക്കിടയിലൂടെ വള്ളം തുഴഞ്ഞു വരും,” സെബാസ്റ്റ്യൻ കടൽത്തീരത്തെ മണൽത്തിട്ടയിലിരുന്ന് പിറുപിറുത്തു.

അയാളുടെ മകൻ ആന്റണി കടലിൽ പോയിട്ട് രണ്ടാഴ്ച പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. കടൽ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നില്ല, വലിയ കാറ്റോ മഴയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ആന്റണിയും കൂടെപ്പോയ രണ്ട് പേരും തിരിച്ചുവന്നില്ല. 

കോസ്റ്റ് ഗാർഡിന്റെ തിരച്ചിലിൽ ആന്റണിയുടെ വള്ളത്തിന്റെ ഒരു കഷണം പോലും കണ്ടെത്താനായില്ല എന്നത് ആ നിഗൂഢതയുടെ ആഴം കൂട്ടി.

ഗ്രാമത്തിലെ ചായക്കടകളിൽ പണ്ട് കേട്ടിരുന്ന പൊട്ടിച്ചിരികൾക്ക് പകരം ഇപ്പോൾ അടക്കംപറച്ചിലുകളാണ്.

“ഇത് വെറും അപകടമല്ലെടാ,” ചായക്കടക്കാരൻ രാഘവൻ ഗ്ലാസ് കഴുകുന്നതിനിടയിൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “കടൽ ഇത്രയും പേരെ ഒരേപോലെ വിഴുങ്ങില്ല. കാണാതാകുന്നവരെല്ലാം കരുത്തരായ ചെറുപ്പക്കാരാണ്. അവർക്ക് ഈ കടലിന്റെ ഓരോ ചുഴിയും അറിയാവുന്നതല്ലേ?”

ആ ചായക്കടയുടെ ഒരു കോണിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് പുറത്തെ ഇരുളിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു ക്രിസ്റ്റഫർ ദേവ്. കറുത്ത ജാക്കറ്റും ട്രിം ചെയ്ത താടിയുമുള്ള ക്രിസ്റ്റഫറിന്റെ കണ്ണുകൾ തീരത്ത് അലയടിക്കുന്ന തിരമാലകളിലായിരുന്നു. അയാളുടെ തൊട്ടടുത്ത് ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ വേഗത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ട് മായ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“സെബാസ്റ്റ്യൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെങ്കിൽ, കാണാതാകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ആന്റണിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു വിദേശ കോൾ വന്നിട്ടുണ്ട്,” മായ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “ക്രിസ്റ്റഫർ, ഇതൊരു സാധാരണ കടൽ അപകടമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. ലൊക്കേഷൻ കാണിക്കുന്നത് ഉൾക്കടലിലെ ഒരു നോ-മാൻസ് ലാൻഡിലാണ്.”

ക്രിസ്റ്റഫർ ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അയാളുടെ നോട്ടം സെബാസ്റ്റ്യനിലേക്കായിരുന്നു.

“കടൽ ഒന്നും ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കില്ല മായ, വൈകിയാണെങ്കിലും അത് കരയ്ക്കെത്തിക്കും. പക്ഷേ ഇവിടെ ഒന്നും തിരിച്ചു വരുന്നില്ല. മനുഷ്യരില്ല, വള്ളങ്ങളില്ല, അവശിഷ്ടങ്ങളുമില്ല. അതിനർത്ഥം അവർ കടലിന്റെ ഇരകളല്ല, മറ്റാരുടെയോ ഇരകളാണ്.”

ദൂരെ കടലിൽ ഒരു വലിയ ചരക്ക് കപ്പലിന്റെ വെളിച്ചം മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിന് താഴെ, നീലക്കരയിലെ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ അറിയാത്ത ഏതോ കറുത്ത ലോകം പതിയിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ക്രിസ്റ്റഫർ ഉറപ്പിച്ചു.

നീലക്കരയുടെ മണ്ണിൽ താൻ തിരയാൻ പോകുന്നത് വെറും കാണാതായവരെയല്ല, മറിച്ച് കടലിനേക്കാൾ ആഴമുള്ള ഒരു അധോലോകത്തെയാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

അധ്യായം2:

 സെബാസ്റ്റ്യന്റെകണ്ണീരുംനിഗൂഢമായസിഗ്നലുകളും

കടൽത്തീരത്തെ മണൽത്തിട്ടയിൽ തനിച്ചിരിക്കുന്ന സെബാസ്റ്റ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ക്രിസ്റ്റഫറും മായയും നടന്നുനീങ്ങി. കടൽക്കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന തെങ്ങുകൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ആ നടത്തം ഒരു യുദ്ധത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെപ്പ് പോലെയായിരുന്നു. തങ്ങളെ സമീപിക്കുന്ന അപരിചിതരെ കണ്ടപ്പോൾ സെബാസ്റ്റ്യൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു എഴുന്നേറ്റു.

“സെബാസ്റ്റ്യൻ ചേട്ടാ…” ക്രിസ്റ്റഫർ ശാന്തമായി വിളിച്ചു. “ഞാൻ ക്രിസ്റ്റഫർ. ഇന്നലെ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നു.”

സെബാസ്റ്റ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ മിന്നലാട്ടം കണ്ടു.

 “സാറേ… എന്റെ ആന്റണി… അവൻ എവിടെയുണ്ടെങ്കിലും ഒന്ന് കണ്ടെത്തി തരണം. അവൻ കടലമ്മയുടെ മകനാ സാറേ, കടൽ അവനെ ചതിക്കില്ല. ആരോ അവനെ പിടിച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയാണ്.” ആ വൃദ്ധന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

ക്രിസ്റ്റഫർ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “നമുക്ക് നോക്കാം. ആന്റണി അവസാനമായി കടലിൽ പോയ അന്ന് എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകത തോന്നിയിരുന്നോ? ആരെങ്കിലും കാണാൻ വരികയോ മറ്റോ?”

സെബാസ്റ്റ്യൻ ആലോചിച്ചു. “രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് ഒരു വലിയ കറുത്ത ബോട്ട് ഈ തീരത്തിന് അടുത്തു കണ്ടിരുന്നു. മീൻ പിടിക്കാനല്ല, വെറുതെ അവിടെ നിന്നു. ആന്റണി അന്ന് അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ആരോ അവനെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ അവനെന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”

മായ തന്റെ ടാബ്‌ലെറ്റ് തുറന്ന് ചില മാപ്പുകൾ സെബാസ്റ്റ്യനെ കാണിച്ചു.

 “ഇതാണോ ആന്റണി സാധാരണ പോകാറുള്ള ഭാഗം?”

സെബാസ്റ്റ്യൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. “അതെ, പക്ഷേ അന്ന് അവൻ പോയത് കുറച്ചുകൂടി തെക്ക് ഭാഗത്തേക്കാണ്. അവിടെയാണ് ‘പാതിരാച്ചുഴി’ എന്ന് ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്ന പ്രദേശം. അവിടെ തിരമാലകൾ  കൂടുതലാണ്. പക്ഷേ മീൻ കൂടുതൽ കിട്ടും.”

മായ ക്രിസ്റ്റഫറിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ക്രിസ്റ്റ്, ആന്റണിയുടെ ഫോൺ ലൊക്കേഷൻ അവസാനമായി കാണിച്ചത് സെബാസ്റ്റ്യൻ പറഞ്ഞ ആ പാതിരാച്ചുഴിക്ക് അടുത്താണ്. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കൂ, കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് പേരെ കാണാതായപ്പോഴും അവിടെ ഒരു വിദേശ കപ്പലിന്റെ സാന്നിധ്യം റഡാറിൽ തെളിയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ കപ്പൽ ഔദ്യോഗിക രേഖകളിലൊന്നുമില്ല.”

“അതൊരു ‘ഗോസ്റ്റ് ഷിപ്പ്’ (Ghost Ship) ആണെന്ന് തോന്നുന്നു,” ക്രിസ്റ്റഫർ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ദൂരെ നിന്നു ഒരു ബൈക്കിന്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ടു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ വെപ്രാളപ്പെട്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.

“സെബാസ്റ്റ്യൻ ചേട്ടാ! കടപ്പുറത്ത് മൃതദേഹം അടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്! ആന്റണിയുടേതാണോ എന്ന് സംശയം!”

സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. അയാൾ ആ മണലിലൂടെ ഓടാൻ തുടങ്ങി. ക്രിസ്റ്റഫറും മായയും അയാളുടെ പിന്നാലെ കുതിച്ചു. തീരത്ത് ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടം തടിച്ചുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങുന്നു.

തിരമാലകൾ കരയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട ആ മൃതദേഹത്തിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ക്രിസ്റ്റഫർ കണ്ടത് വിറയ്ക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികളെയാണ്. 

എന്നാൽ മൃതദേഹം പരിശോധിച്ച ക്രിസ്റ്റഫറിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി. അതൊരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയുടേതല്ലായിരുന്നു.

 വിലകൂടിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച, കൈയ്യിൽ വിദേശ മുദ്രയുള്ള ടാറ്റൂ പതിപ്പിച്ച ഒരാളായിരുന്നു അത്. അയാളുടെ കഴുത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു മുറിവുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇത് ആന്റണിയല്ല,” ക്രിസ്റ്റഫർ മായയോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയുമല്ല. ഇതൊരു കൊലപാതകമാണ്. കടലിലെ ഏതോ ഒരു വലിയ മാഫിയ ഗ്രൂപ്പിലെ അംഗമാണ് ഇയാൾ.”

മൃതദേഹത്തിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ഒരു ചെറിയ പാക്കറ്റ് ക്രിസ്റ്റഫർ കണ്ടെടുത്തു. അതിൽ തിളങ്ങുന്ന നീല നിറത്തിലുള്ള ക്രിസ്റ്റലുകളായിരുന്നു.

“സിന്തറ്റിക് ഡ്രഗ്‌സ്…” മായ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.

നീലക്കരയിലെ ദുരൂഹത കേവലം കാണാതാകൽ മാത്രമല്ലെന്നും, അതൊരു വലിയ മയക്കുമരുന്ന്-മനുഷ്യക്കടത്ത് ശൃംഖലയുടെ തുടക്കം മാത്രമാണെന്നും ക്രിസ്റ്റഫർ ദേവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 അന്വേഷണം ഇനി കരയിലല്ല, ആഴക്കടലിലെ നിഗൂഢതകളിലേക്കാണ് നീങ്ങേണ്ടത്.

അധ്യായം3:

 വലയ്ക്കുള്ളിലെസ്രാവുകൾ

തീരത്ത് അടിഞ്ഞ മൃതദേഹം പോലീസിനെ ഏൽപ്പിച്ച് ക്രിസ്റ്റഫറും മായയും നീലക്കരയുടെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. 

അവിടെയാണ് ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള വ്യക്തിയായ ‘വർക്കി മുതലാളി’യുടെ താമസം. ഗ്രാമത്തിലെ പകുതിയിലേറെ വള്ളങ്ങളുടെയും വലകളുടെയും ഉടമയാണ് വർക്കി. കാണാതായ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ മിക്കവരും വർക്കിയുടെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവരാണ്.

“മൃതദേഹത്തിന്റെ കൈയ്യിൽ കണ്ട ആ നീല ക്രിസ്റ്റലുകൾ…” മായ ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി. “അത് ‘ബ്ലൂ ഓഷ്യൻ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മാരകമായ ഒരു സിന്തറ്റിക് ഡ്രഗ് ആണ്. അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ ഇതിന് കോടികൾ വില വരും. ഈ ഗ്രാമത്തിലൂടെ ഇത് കടത്തണമെങ്കിൽ ഇവിടെ ആരുടെയൊക്കെയോ സംരക്ഷണം കിട്ടാതെ പറ്റില്ല.”

വർക്കിയുടെ ബംഗ്ലാവിനു മുന്നിൽ ആഡംബര കാറുകൾ നിരന്നു കിടക്കുന്നു. കടൽക്കാറ്റേറ്റു തുരുമ്പിച്ച ഗേറ്റു കടന്ന് അവർ അകത്തേക്ക് ചെന്നു.

 കസേരയിൽ ഗാംഭീര്യത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന വർക്കി അവരെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

“ആരാണ് നിങ്ങൾ? ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ എന്ത് കാര്യം?” വർക്കി ഗർജ്ജിച്ചു.

“ഞങ്ങൾ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. ആന്റണിയെ തിരഞ്ഞു വന്നതാണ്,” ക്രിസ്റ്റഫർ ശാന്തനായി വർക്കിക്ക് നേരെ നടന്നു.

 “മുതലാളിയുടെ മൂന്ന് വള്ളങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കാണാതായിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും മുതലാളിക്ക് വലിയ പരാതിയൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ?”

വർക്കിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം പരിഭ്രമം മിന്നിമറഞ്ഞു. “കടലാണ് സാറേ… കടൽ എടുക്കുന്നത് തിരിച്ചു ചോദിക്കാൻ പറ്റില്ല. നഷ്ടം എനിക്കുമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇതൊക്കെ ഓരോ വിധി.”

“വിധി തനിയെ നടത്തുന്നതാണോ, അതോ ആരെങ്കിലും നടത്തുന്നതാണോ എന്ന് ഞങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്,” മായ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ ടാബ്‌ലെറ്റിൽ വർക്കിയുടെ വള്ളങ്ങളുടെ റൂട്ട് മാപ്പ് കാണിച്ചു. “കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഈ വള്ളങ്ങൾ ഇന്റർനാഷണൽ മാരിടൈം ബോർഡറിന് അപ്പുറം കണ്ടതായി സാറ്റലൈറ്റ് ഡാറ്റ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ മുതലാളി?”

വർക്കിയുടെ ഭാവം മാറി. അയാൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “നിങ്ങൾ കൂടുതൽ അറിയാൻ ശ്രമിക്കണ്ട. അത് നിങ്ങളുടെ ജീവന് നല്ലതല്ല. ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചവരൊന്നും ഇപ്പോൾ ജീവനോടെയില്ല.”

അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ക്രിസ്റ്റഫർ മായയുടെ കാതിലോതി, “വർക്കി വെറുമൊരു കണ്ണി മാത്രമാണ്. അയാൾ ആരെയോ പേടിക്കുന്നുണ്ട്. ആ മൃതദേഹത്തിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ നനഞ്ഞ കടലാസിൽ ഒരു ലൊക്കേഷൻ കോർഡിനേറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് ഗ്രാമത്തിന്റെ തെക്ക് വശത്തുള്ള കണ്ടൽക്കാടുകൾക്ക് ഉള്ളിലെ ഒരു പഴയ ഐസ് ഫാക്ടറിയുടേതാണ്.”

അവർ ആരും കാണാതെ ആ ഐസ് ഫാക്ടറി ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. വർഷങ്ങളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു ആ കെട്ടിടം. എന്നാൽ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവിടെ ജനറേറ്ററുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

ഫാക്ടറിയുടെ പിൻഭാഗത്തെ ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കിയ മായയും ക്രിസ്റ്റഫറും ഞെട്ടിപ്പോയി. അവിടെ വലിയ ഐസ് ബോക്സുകൾക്കുള്ളിൽ മീനുകളല്ല, മറിച്ച് മയക്കുമരുന്ന് പാക്കറ്റുകളാണ് അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനപ്പുറം, കാണാതായ ആന്റണിയും മറ്റ് തൊഴിലാളികളും കൈകൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ ഒരു ഇരുമ്പ് കൂടിനുള്ളിൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!

“മനുഷ്യക്കടത്ത്…” ക്രിസ്റ്റഫർ പല്ല് കടിച്ചു. “അവർ ഇവരെ വിദേശ കപ്പലുകളിലേക്ക് മാറ്റാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്. ഇന്ന് രാത്രിയാണ് ആ മാറ്റം നടക്കുന്നത്.”

പെട്ടെന്ന് ഫാക്ടറിക്കുള്ളിലെ ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞു. ദൂരെ കടലിൽ നിന്ന് ഒരു ലോഞ്ച് ബോട്ട് ഫാക്ടറിക്ക് അടുത്തുള്ള ചെറിയ ജെട്ടിയിലേക്ക് അടുക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

ക്രിസ്റ്റഫർ തന്റെ തോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. “മായ, നീ പോലീസിനെ വിവരം അറിയിക്കൂ. ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുകയാണ്. അവരെ കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിച്ചുകൂടാ.”

അധ്യായം4:

 പാതിരാത്രിയിലെപോരാട്ടം

പോലീസിനെ വിവരം അറിയിക്കാൻ മായയെ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടത്തേക്ക് മാറ്റി നിർത്തിയ ശേഷം ക്രിസ്റ്റഫർ ദേവ് ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് ലയിച്ചു. ഫാക്ടറിയുടെ തുരുമ്പിച്ച പിൻവാതിൽ ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പോലും ഉണ്ടാക്കാതെ അയാൾ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ ഐസ് കട്ടകൾ ഉരുകുന്ന തണുപ്പും മയക്കുമരുന്നിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധവും കലർന്നു നിന്നിരുന്നു.

ജെട്ടിയിൽ വന്നുനിന്ന ബോട്ടിൽ നിന്ന് ആയുധധാരികളായ നാലുപേർ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. 

“വേഗം തീർക്ക്! കപ്പൽ സിഗ്നൽ തന്നു കഴിഞ്ഞു. നേരം വെളുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ചരക്കും ഈ കിളവൻമാരെയും കപ്പലിൽ എത്തിക്കണം,” അവരുടെ നേതാവെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ ആക്രോശിച്ചു.

ഇരുമ്പ് കൂടിനുള്ളിൽ അവശനായി ഇരുന്ന ആന്റണി പ്രതീക്ഷയറ്റ കണ്ണുകളോടെ അവരെ നോക്കി. പെട്ടെന്ന്, ഫാക്ടറിക്കുള്ളിലെ ഒരു വലിയ ഐസ് കട്ട  ഉഗ്രശബ്ദത്തോടെ നിലത്തു വീണു തകർന്നു.

“ആരാടാ അവിടെ?” ഗുണ്ടകൾ തോക്കുചൂണ്ടി ആ ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്ക് നീങ്ങി.

ഒന്നു ചിന്തിക്കാൻ പോലും ക്രിസ്റ്റഫർ സമയം കളഞ്ഞില്ല. നിഴൽ പോലെ പാഞ്ഞെത്തിയ അയാൾ ആദ്യത്തെയാളുടെ കൈ പിടിച്ചു തിരിച്ച് തോക്ക് തട്ടിപ്പറിച്ചു. ഒരു മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അയാളുടെ കഴുത്തിന് താഴെ പ്രഹരിച്ച് ബോധം കെടുത്തി. മറ്റുള്ളവർ വെടിയുതിർക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ക്രിസ്റ്റഫർ ഒരു വലിയ മെഷീൻ ബോക്സിന് പിന്നിലേക്ക് ഡൈവ് ചെയ്തു.

“ഒരാളുണ്ട്! അവനെ തീർക്ക്!”

ഫാക്ടറിക്കുള്ളിൽ വെടിയുണ്ടകൾ ലോഹപ്പാളികളിൽ തട്ടി ചിതറി.

 ക്രിസ്റ്റഫർ തന്റെ കയ്യിലുള്ള ടോർച്ച് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്ത് ഒരു വശത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഗുണ്ടകളുടെ ശ്രദ്ധ ആ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ നിമിഷം, ക്രിസ്റ്റഫർ മറ്റൊരു വശത്തുനിന്ന് അവർക്ക് നേരെ ചാടിവീണു.

അതൊരു പോരാട്ടമായിരുന്നു. മുൻ ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ അടവുകൾക്ക് മുന്നിൽ അവർ പതറി. ഒരാളുടെ മൂക്കിനിട്ട് ശക്തമായ ഒരു ഇടി നൽകിയ ക്രിസ്റ്റഫർ, രണ്ടാമത്തെയാളെ ഒരു വടം ഉപയോഗിച്ച് ബന്ധിച്ചു.

 അവസാനത്തെയാൾ തന്റെ കയ്യിലുള്ള കത്തി ക്രിസ്റ്റഫറിന് നേരെ ആഞ്ഞു വീശി. ക്രിസ്റ്റഫറിന്റെ തോളിൽ ചെറിയൊരു മുറിവ് പറ്റിയെങ്കിലും, സെക്കന്റുകൾക്കുള്ളിൽ അയാളെ കീഴ്‌പ്പെടുത്തി നിലത്തു തറച്ചു.

“ആന്റണി! എഴുന്നേൽക്കൂ!” ക്രിസ്റ്റഫർ ഓടിച്ചെന്ന് കൂട് തുറന്നു.

തടവിലാക്കപ്പെട്ട മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ അത്ഭുതത്തോടെയും ആശ്വാസത്തോടെയും ആ രക്ഷകനെ നോക്കി. “സാറേ… അവർ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു…” ആന്റണി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കാൻ സമയമില്ല, എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് ഓടൂ!” ക്രിസ്റ്റഫർ അവരെ നയിച്ചു.

എന്നാൽ ജെട്ടിയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ബോട്ടുകൾ ഫാക്ടറി ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്നത് ക്രിസ്റ്റഫർ കണ്ടു. വർക്കി മുതലാളിയുടെ പ്രധാന ഗുണ്ടകളും വിദേശികളായ ചിലരും ആ ബോട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് വലിയ മെഷീൻ ഗണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“മായ! എവിടെയാണ് പോലീസ്?” ക്രിസ്റ്റഫർ വയർലെസ്സ് സെറ്റിലൂടെ ചോദിച്ചു.

“അഞ്ചു മിനിറ്റ് ക്രിസ്റ്റ്! അവർ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു!” മായയുടെ മറുപടി വന്നു.

പക്ഷേ ആ അഞ്ചു മിനിറ്റ് ഒരു യുഗമായി ക്രിസ്റ്റഫറിന് തോന്നി. തീരത്തുനിന്ന് ബോട്ടുകൾ വെടിയുതിർക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ക്രിസ്റ്റഫർ തൊഴിലാളികളെ ഫാക്ടറിക്കുള്ളിലെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു അറയിലേക്ക് മാറ്റി. അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുള്ള അവസാനത്തെ വെടിയുണ്ടകളും കരുതിവെച്ച് ആ കവാടത്തിൽ കാവൽ നിന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് പോലീസിന്റെ സൈറണും കോസ്റ്റ് ഗാർഡിന്റെ ഇന്റർസെപ്റ്റർ ബോട്ടുകളുടെ ഇരമ്പലും കേട്ടു തുടങ്ങി. നീലക്കരയുടെ ആകാശത്ത് പോലീസിന്റെ സെർച്ച് ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു.

അപകടം മണത്ത ഗുണ്ടകൾ ബോട്ടുകൾ തിരിച്ചു കടലിലേക്ക് ഓടിച്ചു രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ക്രിസ്റ്റഫർ വിട്ടില്ല. അയാൾ ഓടിച്ചെന്ന് ജെട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ സ്പീഡ് ബോട്ട് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

“ഇനിയാണ് കളി തുടങ്ങുന്നത്…”

 ക്രിസ്റ്റഫർ പിറുപിറുത്തു.

അധ്യായം5: 

ആഴക്കടലിലെചതിക്കപ്പൽ.

രാത്രിയുടെ കറുപ്പിൽ ഇരമ്പുന്ന കടൽ. കോസ്റ്റ് ഗാർഡ് എത്തുന്നതിന് മുൻപേ രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഗുണ്ടകളുടെ ബോട്ടിന് പിന്നാലെ ക്രിസ്റ്റഫർ തന്റെ സ്പീഡ് ബോട്ട് പായിച്ചു. ഉപ്പുവെള്ളം മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ക്രിസ്റ്റഫറിന്റെ നോട്ടം ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ തെളിയുന്ന ആ ഭീമാകാരമായ കപ്പലിലായിരുന്നു.

“ക്രിസ്റ്റ്, നീ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണ്! ആ കപ്പൽ അന്താരാഷ്ട്ര പരിധിയിലേക്ക് കടക്കാൻ പോവുകയാണ്!” വയർലെസ്സിലൂടെ മായയുടെ ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.

“മായ, ഈ കണ്ണികളെ ഇവിടെ മുറിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഇവർ ഇനിയും വരും. കപ്പലിന്റെ ലൊക്കേഷൻ ട്രാക്ക് ചെയ്യൂ,” ക്രിസ്റ്റഫർ മറുപടി നൽകി.

ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ നീണ്ട ആ സാഹസികമായ ചേസിംഗിനൊടുവിൽ, ‘മെർമെയ്ഡ്’ എന്ന് പേരുള്ള ആ കൂറ്റൻ ചരക്ക് കപ്പലിന് അരികിൽ ക്രിസ്റ്റഫർ എത്തി. കപ്പലിലെ കാവൽക്കാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച്, വശത്ത തൂങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു വടം ഏണിയിലൂടെ അയാൾ അതിവേഗം മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി.

കപ്പലിന്റെ ഡെക്കിൽ എത്തിയതും ക്രിസ്റ്റഫർ കണ്ടത് ഭയാനകമായ കാഴ്ചകളാണ്. അവിടെ നൂറുകണക്കിന് കണ്ടെയ്നറുകൾ. എന്നാൽ അവയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നത് സാധനങ്ങളുടെ ശബ്ദമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ഞരക്കങ്ങളാണ്.

 കേരളത്തിന്റെ വിവിധ തീരങ്ങളിൽ നിന്ന് കാണാതായ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെയും യുവാക്കളെയും അവിടെ തടവിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.

കപ്പലിന്റെ കമാൻഡ് സെന്ററിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വെച്ച് നീങ്ങുമ്പോഴാണ് ക്രിസ്റ്റഫർ ആ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അവിടെ വർക്കി മുതലാളി ഒരാൾക്ക് മുന്നിൽ വിറച്ചു നിൽക്കുന്നു. അത് ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സാധാരണക്കാരനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തീരദേശത്തെ സുരക്ഷാ ചുമതലയുള്ള ഒരു ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു!

“സാറേ, എല്ലാം കൈവിട്ടു പോയി. പോലീസും ആ ക്രിസ്റ്റഫറും ആകെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നു,” വർക്കി ദയനീയമായി പറഞ്ഞു.

“ക്രിസ്റ്റഫർ ദേവ് അല്ലേ? അവനെ കടലിന് വിട്ടു കൊടുത്തേക്കൂ. ഈ ചരക്ക് നാളെ ദുബായ് തീരത്ത് എത്തണം,” ആ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ശാന്തനായി സിഗരറ്റ് പുകച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് ഒരു നിഴൽ പോലെ ക്രിസ്റ്റഫർ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. “ചരക്ക് എവിടെയും പോകില്ല മിസ്റ്റർ വിശ്വാസ്!”

വിശ്വാസ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തോക്ക് ക്രിസ്റ്റഫർ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ സെക്കന്റുകൾക്കുള്ളിൽ കപ്പലിലെ സൈറൺ മുഴങ്ങി. ആയുധധാരികളായ ഡസൻ കണക്കിന് കാവൽക്കാർ ക്രിസ്റ്റഫറിനെ വളഞ്ഞു.

“നീ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ക്രിസ്റ്റഫർ. ഈ വലിയ കടലിന് നടുവിൽ നിന്നെ സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ല,” വിശ്വാസ് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല,” ക്രിസ്റ്റഫർ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ സ്മാർട്ട് വാച്ചിൽ ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തി. “മായ, നൗ!”

അടുത്ത നിമിഷം, കപ്പലിന്റെ ആകാശത്തിന് മുകളിൽ ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെയും കോസ്റ്റ് ഗാർഡിന്റെയും മൂന്ന് ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കപ്പലിന് ചുറ്റും അതിവേഗ ബോട്ടുകൾ വളഞ്ഞു. മായ അയച്ചു കൊടുത്ത ലൊക്കേഷൻ കൃത്യമായിരുന്നു.

കപ്പലിൽ വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങി. നേവി കമാൻഡോകൾ ഡെക്കിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. ഇതിനിടയിൽ രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച വിശ്വാസിനെ ക്രിസ്റ്റഫർ തടഞ്ഞു വെച്ചു. നീണ്ട ഒരു മൽപിടുത്തത്തിനൊടുവിൽ ക്രിസ്റ്റഫർ അയാളെ നിലത്തു തളച്ചു.

“നിങ്ങളുടെ ഈ നീലക്കടലിലെ സാമ്രാജ്യം ഇന്ന് അവസാനിക്കുകയാണ്,” ക്രിസ്റ്റഫർ വിശ്വാസിന്റെ കൈകളിൽ വിലങ്ങു വെച്ചു.

സൂര്യൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. നീലക്കരയിലെ ഗ്രാമവാസികൾ കാണാതായ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ തിരിച്ചുകിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ കരയുകയായിരുന്നു. ക്രിസ്റ്റഫറും മായയും തീരത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, സെബാസ്റ്റ്യൻ ഓടിവന്ന് ക്രിസ്റ്റഫറിന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“സാറേ… നിങ്ങൾ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ…”

ക്രിസ്റ്റഫർ കടലിലേക്ക് നോക്കി. കടൽ ഇപ്പോൾ ശാന്തമാണ്. പക്ഷേ ആ ആഴങ്ങളിൽ ഇനിയും എത്രയോ രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

“നമുക്ക് പോകാം മായ, അടുത്ത കേസ് കാത്തിരിക്കുന്നു,” ക്രിസ്റ്റഫർ തന്റെ ബാഗ് ചുമലിലിട്ടു.

നീലക്കരയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ആ രാത്രി ഒരു കറുത്ത അധ്യായമായി മാറിയെങ്കിലും, നീതിയുടെ വെളിച്ചം അവിടെ വീണ്ടും ഉദിച്ചു.

The End

The pictures used in this post and the novel itself are the result of the co-operative efforts with Gemini ai