സൂറിച്ച് ഓബർലാൻഡിലെ ആ മഞ്ഞ് വെറുതെ പടരുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; അത് ശ്വസിക്കുകയാണ്. ഫാനൻസ്റ്റീൽ (Pfannenstiel) മലഞ്ചരിവുകളിൽ, എഗ്ഗ് (Egg) ഗ്രാമത്തിലെ ചുവന്ന മേൽക്കൂരകൾക്ക് മുകളിൽ, ആ മഞ്ഞ് ലോകത്തെ ഓരോ ഭാഗങ്ങളായി വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ ബാക്കിയായത് താളാത്മകമായി മുഴങ്ങുന്ന കന്നുകാലി മണികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം—അതായിരുന്നു ആ കുന്നുകളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ്.

ഒന്നാം അദ്ധ്യായം: സന്ധ്യാനേരത്തെ കണക്കെടുപ്പ്

അന്റോൺ സ്റ്റൈനർ അത്ഭുതങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല, പ്രേതങ്ങളിലും അയാൾക്ക് വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു. അയാൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് കല്ലിന്റെ ഭാരത്തിലും, കഠിനമായ ഒരു ദിവസത്തെ ജോലിക്ക് ശേഷം കുടിക്കുന്ന കിർഷ് (Kirsch) മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിലും, തന്റെ ആടുകളുടെ എണ്ണത്തിലുമായിരുന്നു. എണ്ണത്തിൽ ഒരിക്കലും തെറ്റുപറ്റാൻ പാടില്ല, അതായിരുന്നു അയാളുടെ തത്വം.

“ഇരുപത്തിനാല്,” നനഞ്ഞ വായുവിൽ ശ്വാസം പുക പോലെ ഊതി വിട്ടുകൊണ്ട് അയാൾ പിറുപിറുത്തു.

പഴയ ലാർച്ച് മരത്തിന്റെ വേലിയിൽ ചാരി നിൽക്കുമ്പോൾ, മരത്തിന്റെ വേരുകൾ പോലെ തഴമ്പിച്ച അയാളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താഴെ എഗ്ഗ് ഗ്രാമത്തിലെ വിളക്കുകൾ താഴ്വരയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മിന്നിത്തുടങ്ങി. ഇടതുവശത്ത് ഗ്രൈഫെൻസീ (Greifensee) തടാകം ഒരു വലിയ ലോഹത്തകിടുപോലെ നിശ്ചലമായി കിടന്നു.

തന്റെ ആട്ടിടയ വടി ബൂട്ടിനടിയിൽ തട്ടി അയാൾ എണ്ണിത്തുടങ്ങി. ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്… സന്ധ്യയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ചാരോളൈസ് (Charollais) ഇനത്തിൽപ്പെട്ട തന്റെ ആടുകൾ വെളുത്ത നിഴലുകൾ പോലെ പുൽമേട്ടിൽ നീങ്ങുന്നത് അയാൾ നോക്കിനിന്നു. കാന്റൺ സൂറിച്ചിലെ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിൽക്കുന്ന, ജീവനുള്ള, ഭാരമുള്ള ജീവികൾ.

“ഇരുപത്തിയഞ്ച്,” അയാൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

ആ ഇരുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ ആട് ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. മെലിഞ്ഞ കാലുകളുള്ള, വാശിക്കാരിയായ ഒരു കുട്ടി. അവളുടെ ആ നിൽപ്പ് കാണുമ്പോൾ അന്റോണിന് തന്റെ മരിച്ചുപോയ ഭാര്യ മാർത്തയെ ഓർമ്മവരും. മാർത്തയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും വിയോജിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ മെല്ലെ മൃദുവായി മൂളുന്ന ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു.

ആ ചെറിയ ആട് ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് ഒരു കൊക്കയുടെ അരികിലാണ്, ‘ഗോൾഡൻ വാൻഡ്’ (Goldene Wand) എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ചുണ്ണാമ്പ് കല്ലിന്റെ ചെങ്കുത്തായ പാറക്കെട്ടിന് മുന്നിൽ. സൂര്യന്റെ അവസാന കിരണങ്ങൾ അവിടെ തട്ടി നിൽക്കുന്നു.

അന്റോൺ ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി. പുകയിലപ്പൊതി എടുക്കാൻ പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈയിട്ടപ്പോൾ, ദൂരെയുള്ള പള്ളി ഗോപുരത്തിലേക്ക് അയാളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞു. പള്ളിയിലെ മണി ആറ് തവണ മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദം കനത്ത വായുവിലൂടെ ഒഴുകി അന്റോണിന്റെ പല്ലുകളിൽ പോലും ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി.

അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, ആ ആട്ടിൻകുട്ടി അവിടെയില്ല!

അന്റോൺ പരിഭ്രമിച്ചില്ല. ഒരുപക്ഷേ അത് പാറക്കെട്ടിനിടയിൽ വീണിട്ടുണ്ടാകാം, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും കുറ്റിച്ചെടിയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. അയാൾ വേലി ചാടിക്കടന്നു.

“ഹൈഡി?” അയാൾ വിളിച്ചു.

ആ നിശബ്ദതയിൽ ആ പേര് വിളിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് തന്നെ വിചിത്രമായി തോന്നി.

ആട് നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് അയാൾ എത്തി. അവൾ മേഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന പുല്ലുകൾ അമർന്നുതന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ അവിടെനിന്ന് മാറിപ്പോയതിന്റെ കാൽപ്പാടുകളോ അടയാളങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു. ഒരു കരച്ചിലോ പരിഭ്രമമോ ഒന്നും കേട്ടില്ല. ഏതെങ്കിലും വന്യമൃഗം പിടിച്ചതാണെങ്കിൽ അവിടെ രക്തം കാണുമായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവിടെ അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. നനഞ്ഞ ചുണ്ണാമ്പ് കല്ലിന്റെയും ഓസോണിന്റെയും മണം മാത്രം.

അന്റോൺ മുട്ടുകുത്തി ആ പുൽത്തകിടിയിൽ കൈവെച്ചു. പെട്ടെന്ന് അയാൾക്ക് കഠിനമായ തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു—അത് മലയിലെ കാറ്റല്ല, മറിച്ച് ആ സ്ഥലത്തെ ചൂട് ആരോ വലിച്ചെടുത്തതുപോലെ ഒരു ശൂന്യത.

അയാൾ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. 18:02. ആറ് മണി കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് മിനിറ്റ്.

അയാൾ വീണ്ടും എണ്ണി. ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്… ഇരുപത്തിനാല്.

കണക്ക് ലളിതമാണ്, പക്ഷേ അന്റോണിന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു വിള്ളൽ വീഴുന്നത് പോലെ തോന്നി. സ്വിറ്റ്‌സർലൻഡിലെ ചിട്ടയായ ലോകത്ത്, കാര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകാറില്ല. അവ ഒന്നുകിൽ മാറ്റപ്പെടും, അല്ലെങ്കിൽ വിൽക്കപ്പെടും, അതുമല്ലെങ്കിൽ കുഴിച്ചുമൂടപ്പെടും. പക്ഷേ, ആ മഞ്ഞിനിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അന്റോണിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി—ആ ആട്ടിൻകുട്ടി എവിടെയും പോയിട്ടില്ല.

അവൾ നിന്നിരുന്ന ആ ഇടം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷേ അവൾ ഈ ലോകത്തിന്റെ സമവാക്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.

അയാൾ എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ ഫാം ഹൗസിലെ ജനലിൽ കത്തുന്ന ഒരു വിളക്ക് അയാൾ കണ്ടു—അതയാൾ മറന്നുപോയതാകാം, അല്ലെങ്കിൽ മാർത്ത അയാൾക്കായി തെളിച്ചുവെച്ചതാകാം.

നാളെ വെറ്ററിനറി ഡോക്ടറെ വിളിക്കണം, വേലികൾ പരിശോധിക്കണം എന്ന് അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ താഴേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, ബാക്കിയുള്ള ഇരുപത്തിനാല് ആടുകളുടെ കഴുത്തിലെ മണിമുഴക്കം വളരെ ദുർബലമായി അയാൾക്ക് തോന്നി. ഈ മലനിരകൾക്ക് തന്നെ എന്തോ തകരാർ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.

***********

അടുത്ത ദിവസം ഗ്രൈഫെൻസീ തടാകത്തിനു മുകളിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിന് പഴയ തെളിച്ചമില്ലായിരുന്നു; ചാരനിറത്തിലുള്ള നേർത്ത പട്ടുതുണിയിലൂടെ അരിച്ചുവരുന്ന വെളിച്ചം പോലെ അത് മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എഗ്ഗ് (Egg) ഗ്രാമത്തിൽ ജീവിതം അതിന്റെ പതിവ് കൃത്യതയോടെ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോയി. S18-ാം നമ്പർ ട്രെയിൻ പള്ളിക്ക് സമീപം വന്നുനിന്നു, ബേക്കറിയിൽ നിന്ന് പുതിയ ബ്രെഡിന്റെ മണം ഒഴുകിപ്പടർന്നു.

പക്ഷേ, ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത്, അന്റോണിന്റെ ഫാമിലേക്കുള്ള കയറ്റത്തിൽ വായുവിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. അത് എളുപ്പത്തിൽ പൊട്ടിപ്പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു ഗ്ലാസ് പാത്രം പോലെ ലോലമായി തോന്നി.

രണ്ടാം അദ്ധ്യായം: നിഴലിന്റെ ഭാരം.

എഗ്ഗ് ഗ്രാമത്തിന്റെ ചെവിയും നാക്കും ‘ബേക്കറി കെർൺ’ (Bäckerei Kern) ആയിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും അയൽക്കാരന്റെ ട്രാക്ടർ കേടായാലോ, ഏതെങ്കിലും കൗമാരക്കാരൻ ഉസ്തർ ടൌണിൽ പോയി രാത്രി വൈകി വീട്ടിലെത്തിയാലോ ആ വാർത്ത ആദ്യം എത്തുന്നത് ഇവിടെയാണ്.

രാവിലെ കൃത്യം ഏഴ് മണിക്ക് തന്നെ അന്റോൺ സ്റ്റൈനർ ബേക്കറിയിലെത്തി. അയാൾക്ക് ശീലങ്ങളാണ് എല്ലാം. ശീലങ്ങൾ മാത്രമാണ് അയാളെ ഇപ്പോൾ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നത്. തന്റെ കനത്ത ജാക്കറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കൈകൾ തിരുകി, തറയിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ നിന്നു.

“ഒരു ഗിപ്‌ഫെലി (Gipfeli) വേണോ അന്റോൺ?”

ബേക്കർ ഉർസ് ചോദിച്ചു. അയാൾക്ക് എപ്പോഴും മാവിന്റെയും യീസ്റ്റിന്റെയും മണമാണ്.

“ഇന്ന് ആ കറുത്ത ബ്രെഡ് മാത്രം മതി, ഉർസ്,”

അന്റോൺ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ ശബ്ദം പാറകൾ തമ്മിൽ ഉരയുന്നതുപോലെ പരുക്കനായിരുന്നു.

ഉർസ് പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് നിർത്തി. അയാൾ ജനലിലൂടെ ദൂരെയുള്ള ഫാനൻസ്റ്റീൽ മലയിലേക്ക് നോക്കി. “ഗ്രാമത്തിൽ പല സംസാരങ്ങളും നടക്കുന്നുണ്ട് അന്റോൺ. ഇന്നലെ പാതിരാത്രി നിങ്ങൾ ഒരു വിളക്കുമായി പുൽമേട്ടിൽ നടക്കുന്നത് കണ്ടവരുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും കാണാതായോ?”

അന്റോണിന്റെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. “ഒരു ആട്ടിൻകുട്ടിയെ കാണാതായി. ഏതെങ്കിലും പാറക്കെട്ടിനിടയിൽ വീണിട്ടുണ്ടാകും,” അയാൾ പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു.

“വിചിത്രം തന്നെ,” പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന ഫ്രാവു വിഡ്‌മർ (Frau Widmer) ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു. “എന്റെ ഭർത്താവ് ഇന്ന് രാവിലെ റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ആടുകളെ എണ്ണി നോക്കി. അവിടെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് മണികൾ മാത്രമേ മുഴങ്ങുന്നുള്ളൂ എന്നാണ് അയാൾ പറയുന്നത്.”

ബേക്കറിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു.

ഇരുപത്തിമൂന്ന്.

അന്റോണിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് അത് ഇരുപത്തിനാല് ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, അയൽക്കാരന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് അയാൾ ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് മറ്റൊന്നു കൂടി അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.

“നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവിന് വയസ്സായി വരികയാണ് ഫ്രാവു വിഡ്‌മർ, കേൾവിയിൽ തെറ്റുപറ്റിയതാകും,” അന്റോൺ പറഞ്ഞു.

കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർ കാണാതിരിക്കാൻ അയാൾ വേഗം ബ്രെഡും വാങ്ങി പുറത്തിറങ്ങി.

തിരികെ പോകുമ്പോൾ അയാൾ പ്രധാന റോഡ് ഒഴിവാക്കി, കാട്ടുപാതയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടന്നു. പുൽമേട്ടിലെത്തിയ പാടെ അയാൾ എണ്ണിത്തുടങ്ങി.

ഒന്ന്… രണ്ട്… മൂന്ന്…

ആടുകൾ പഴയ കിണറിന് സമീപം കൂട്ടമായി നിൽക്കുകയാണ്. അവ പുല്ല് മേയുന്നില്ല. പകരം, പുൽമേടിന്റെ മധ്യഭാഗത്തേക്ക് അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.

…ഇരുപത്തിയൊന്ന്, ഇരുപത്തിരണ്ട്, ഇരുപത്തിമൂന്ന്.

രണ്ടെണ്ണത്തിനെ കൂടി കാണാനില്ല. പക്ഷേ ആടുകൾ മാത്രമല്ല പോയത്. ആടുകൾ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആ മധ്യഭാഗത്തേക്ക് അന്റോൺ നടന്നു ചെന്നു. തലേദിവസം രാത്രി അയാൾ അവിടെ വെച്ചുപോയ ഒരു നീല പ്ലാസ്റ്റിക് ബക്കറ്റ് അവിടെയുണ്ട്.

അതൊന്ന് എടുക്കാൻ അയാൾ കൈ നീട്ടി. പക്ഷേ, അയാളുടെ കൈ ആ ബക്കറ്റിന്റെ പിടിയിലൂടെ വെറുതെ കടന്നുപോയി!

അയാൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാൾ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. ബക്കറ്റ് അവിടെയുണ്ട്, അതിന്റെ വശത്തെ പോറലുകളും അതിനുള്ളിലെ കുറച്ച് മഴവെള്ളവും അയാൾക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. പക്ഷേ അതിന് സ്പർശനമില്ല. അതൊരു കാഴ്ച മാത്രമാണ്. ഒരു നിഴൽ രൂപം പോലെ അത് അവിടെ നിൽക്കുന്നു.

അയാൾ താഴെ പുല്ലിലേക്ക് നോക്കി. ബക്കറ്റ് ഇരിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ പുല്ലുകൾ വെളുത്ത നിറമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ ജീവനില്ലാത്ത ഒരു ശൂന്യത പടരുന്നു.

“മാർത്ത?” അയാൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു പോയി.

പെട്ടെന്ന് ഒരു കാറ്റ് വീശി. ആ കാറ്റിന് പഴയ ഗന്ധമില്ലായിരുന്നു. അന്റോൺ താഴെ തന്റെ നിഴലിലേക്ക് നോക്കി. സൂര്യൻ കനത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും തന്റെ നിഴലിന് കട്ടി കുറയുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ലോകം അയാളെയും അയാളുടെ ഫാമിനെയും സാവധാനം മറന്നു തുടങ്ങുകയാണോ?

**************

ഫാനൻസ്റ്റീലിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ നിന്ന് താഴെ ഗ്രൈഫെൻസീ തടാകത്തിലേക്കുള്ള ആ നടത്തം അന്റോണിന് എന്നും പരിചിതമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മരങ്ങൾക്കിടയിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു കനം കൂടുതലായിരുന്നു. പക്ഷികൾ പോലും ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ.

തടാകക്കരയിൽ, നീർമാതള മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്ലാസും സ്റ്റീലും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ആ വീടിന് മുന്നിൽ അന്റോൺ എത്തി. കാന്റണിലെ പാരമ്പര്യ ശൈലിയിലുള്ള വീടുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ഏച്ചുകെട്ടിയ മുറിവ് പോലെ ആ വീട് അവിടെ നിന്നു. അത് റിട്ടയേർഡ് ഫിസിക്സ് പ്രൊഫസർ ആരിസ് വോളൻവീഡറുടെ (Aris Vollenweider) വീടായിരുന്നു. എ.ടി. എച്ച് . സൂറിച്ചിൽ (ETH Zurich) നാൽപ്പത് വർഷം ആറ്റങ്ങളെ കൂട്ടിയിടിപ്പിച്ചു പരീക്ഷണം നടത്തിയ അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുകയാണ്.

മൂന്നാം അദ്ധ്യായം: ഹൃദയത്തിലെ തകർച്ച.

അന്റോൺ വാതിലിൽ തട്ടിയില്ല. ഗ്ലാസ് വാതിലിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ തന്നെ നിഴൽ രൂപം മങ്ങിയ ഒരു ചിത്രം പോലെ അയാൾ കണ്ടു.

വാതിൽ ഒരു ചെറിയ ശബ്ദത്തോടെ താനേ തുറന്നു. പഴയ കടലാസുകൾക്കും പിച്ചള ഉപകരണങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ പ്രൊഫസർ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ തല ഉയർത്തി നോക്കിയില്ല.

“നീ വൈകി അന്റോൺ,” പ്രൊഫസറുടെ ശബ്ദം ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ഉരയുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. “നിന്റെ ഭാരം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നിന്റെ കാലടി ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് എനിക്കത് മനസ്സിലാക്കാം.”

അന്റോൺ അകത്തേക്ക് കയറി. പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും ഓസോണിന്റെയും മണം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ആടുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയാണ് ആരിസ്. അവ ചാവുകയല്ല, ആരും മോഷ്ടിക്കുന്നതുമല്ല… അവ വെറുതെ ഇല്ലാതാവുകയാണ്.”

പ്രൊഫസർ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണടയിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വലിയ വലിപ്പം തോന്നി.

“എത്ര എണ്ണം?”

“ഏഴെണ്ണം,” അന്റോൺ ആദ്യം കള്ളം പറഞ്ഞു, പിന്നെ തിരുത്തി. “ഒമ്പതെണ്ണം. ഇന്നു രാവിലെ രണ്ടെണ്ണത്തിനെ കൂടി കാണാതെ പോയി. പിന്നെ ഒരു ബക്കറ്റും. ഞാനത് തൊടാൻ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ കൈ അതിലൂടെ വെറുതെ കടന്നുപോയി. അതവിടെ ഇല്ലാത്തതുപോലെ!”

പ്രൊഫസർ ഒരു ബ്ലാക്ക് ബോർഡിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് ചോക്ക് എടുത്തു ഒരു വൃത്തം വരച്ചു.

“യാഥാർത്ഥ്യം എന്നത് ഉറപ്പുള്ള ഒരു തറയാണെന്നാണ് നമ്മൾ കരുതുന്നത് അന്റോൺ,” പ്രൊഫസർ ആ വൃത്തത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ തൊട്ടു. “പക്ഷേ ദ്രവ്യം (matter) എന്നത് ശൂന്യതയാണ്. നമ്മുടെ നിരീക്ഷണവും വിശ്വാസവും കൊണ്ടാണ് ഈ ലോകം ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തപ്പെടുന്നത്. ശാസ്ത്രീയമായി പറഞ്ഞാൽ ഇതൊരു ‘പൊതുസമ്മതം’ (consensus) അല്ലെങ്കിൽ സമവായം ആണ്. നമ്മൾ എല്ലാവരും ഇത് ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഇത് ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു.”

“ഞാൻ ഒരു കർഷകനാണ് ആരിസ്, എനിക്ക് നിന്റെ ഈ വലിയ തത്വങ്ങളൊന്നും അറിയില്ല. എനിക്ക് എന്റെ ആടുകളെ വേണം.”

“അതാണ് പ്രശ്നം,” പ്രൊഫസർ അന്റോണിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. “മാർത്ത മരിച്ചതിന് ശേഷം നീ ഈ ലോകത്തോട് ‘സമ്മതം’ സമവായം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ നീ ഇവിടെ നിന്ന് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?”

അന്റോൺ ഒന്ന് നടുങ്ങി. ഭാര്യയുടെ പേര് കേൾക്കുന്നത് ഇപ്പോഴും ഒരു മുറിവിൽ തൊടുന്നത് പോലെയാണ്. “അതിന് എന്റെ ആടുകളുമായി എന്ത് ബന്ധം?”

“എല്ലാ ബന്ധവുമുണ്ട്. ആ ഫാമിന്റെ നിരീക്ഷകൻ നീയാണ്. അതിന്റെ നടുത്തൂൺ (anchor) നീയാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ സങ്കടം ഒരു ശൂന്യത ഉണ്ടാക്കുന്നു അന്റോൺ. നീ ഈ ലോകത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ ലോകത്തിന് വിള്ളലുകൾ വീഴുന്നു. നിന്റെ ആടുകൾ ആ വിള്ളലുകളിലൂടെ താഴെ ശൂന്യതയിലേക്ക് വീഴുകയാണ്.”

പ്രൊഫസർ അലമാരയിൽ നിന്ന് പഴയ ഒരു ഡയറി എടുത്തു. “സൂറിച്ച് ഓബർലാൻഡിലെ പഴയ കഥകളിൽ ഒരു ‘നഷ്ടങ്ങളുടെ മഞ്ഞിനെ’ (Verlust-Nebel) കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. അതൊരു കാലാവസ്ഥയല്ല, അതൊരു അവസ്ഥയാണ്. നീ ഈ നിമിഷത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നില്ലെങ്കിൽ ആ വിള്ളലുകൾ വലുതാകും. ആദ്യം ആടുകൾ പോകും, പിന്നെ നിന്റെ ഫാം, ഒടുവിൽ ഈ എഗ്ഗ് ഗ്രാമം തന്നെ ഇല്ലാതാകും.”

പ്രൊഫസർ അന്റോണിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “ഒടുവിൽ നീ കണ്ണാടിയിൽ നിന്റെ പ്രതിബിംബത്തിൽ തൊടാൻ നോക്കുമ്പോൾ നിന്റെ കൈ നിന്റെ തന്നെ മുഖത്തിലൂടെ കടന്നുപോകും. നീയും ഇല്ലാതാകും.”

അന്റോൺ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?”

“നിന്റെ സങ്കടത്തേക്കാൾ ഭാരമുള്ള ഒന്ന് നീ ആ കുന്നിനു നൽകണം. ഒരു ഓർമ്മയുടെ ബലി. ആദ്യത്തെ ആട് എവിടെ വെച്ചാണോ പോയത്, അവിടെ നീ പോയി നിൽക്കണം. ലോകം നിലവിളിച്ചാലും നീ കണ്ണെടുക്കരുത്. നീ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഈ മലയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം.”

അന്റോൺ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു. തിരികെ മല കയറുമ്പോൾ പാതയ്ക്ക് പഴയ ഉറപ്പില്ലാത്തതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ആറ് മണിക്ക് രണ്ട് മിനിറ്റ് ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ അയാൾക്ക് ആ സ്ഥലത്ത് എത്തണം. അടുത്ത ആടിനെ ശൂന്യത കൊണ്ടുപോകുന്നത് അയാൾക്ക് തടയണം.

************

ഫാനൻസ്റ്റീൽ മലയിലേക്കുള്ള ആ തിരിച്ചുപോക്ക് അന്റോണിന് ഒരു വലിയ യുദ്ധം പോലെയായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും ഭൂമിക്ക് പഴയ ആ ഉറപ്പില്ലാത്തതുപോലെ. പാറമേൽ ബൂട്ടിടുമ്പോൾ കേൾക്കേണ്ട ആ കനത്ത ശബ്ദത്തിന് പകരം, പഞ്ഞിയിലോ മറ്റോ ചവിട്ടുന്നതുപോലെ ഒരുതരം മർദ്ദനമേറ്റ ശബ്ദമാണ് കേട്ടത്.

അന്റോൺ ആ പുൽമേട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും താഴെ എഗ്ഗ് (Egg) ഗ്രാമം സന്ധ്യയുടെ ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള പള്ളിമണിയുടെ ശബ്ദം ഒരു നേർത്ത ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെ മാത്രം കേട്ടു.

നാലാം അദ്ധ്യായം: ഗോൾഡൻ വാൻഡിലെ സാക്ഷി.

അന്റോൺ ആ ചെങ്കുത്തായ കൊക്കയുടെ അരികിൽ കിതച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു. അയാൾ തന്റെ പണിയായുധപ്പുരയിൽ നിന്ന് കനത്ത ഒരു ഇരുമ്പ് ചങ്ങല എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. തുരുമ്പിച്ച ആ ചങ്ങലയുടെ മണം അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പഴയ ലോകത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉണർത്തി. അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ തന്റെ കൈകളെ വിശ്വാസമില്ല; ഈ ലോകത്തെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ ഭാരമുള്ള എന്തെങ്കിലും ലോഹം വേണം.

അയാൾ ബെർലി (Bärli) എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒരു ആട്ടുകൊറ്റന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ആ ജീവി തന്റെ ചതുരാകൃതിയിലുള്ള കണ്ണ് കൊണ്ട് അന്റോണിനെ നോക്കി പുല്ല് ചവച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

സമയം 17:55.

“നീ ഇവിടെത്തന്നെ നിൽക്കണം,” അന്റോൺ മന്ത്രിച്ചു. അയാൾ ആ ചങ്ങലയുടെ ഒരറ്റം ബെർലിയുടെ കഴുത്തിലും മറ്റേ അറ്റം മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഒരു വേലിത്തൂണിലും ഉറപ്പിച്ചു.

“നീ ഈ ലോകത്ത് തന്നെ ഉണ്ടാവണം, കേട്ടല്ലോ?”

അയാൾ ആ ആടിന് തൊട്ടുമുന്നിൽ ഒരു കല്ലിൽ ഇരുന്നു. അവരുടെ നെറ്റികൾ തമ്മിൽ മുട്ടാറായത്ര അടുത്തു. അന്റോൺ ആടിന്റെ കണ്ണിലെ സ്വർണ്ണനിറമുള്ള ചെറിയ പുള്ളികളിലേക്ക് മാത്രം നോക്കിയിരുന്നു.

ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നുണ്ട്. നീ ഇവിടെയുണ്ട്. നിനക്ക് ഭാരമുണ്ട്. നിന്റെ ഉള്ളിൽ രക്തമുണ്ട്.

സമയം 17:58.

കാറ്റ് പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. ഒരു ഭയാനകമായ നിശബ്ദത അവിടെ പടർന്നു. അത് വെറുമൊരു നിശബ്ദതയല്ല, മറിച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത പോലും ഇല്ലാതായതുപോലെ.

അന്റോണിന്റെ കഴുത്തിൽ തണുത്ത വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. ഇടതവശത്തെ പുൽത്തകിടിയിലെ പൂക്കൾ പെട്ടെന്ന് വെറുമൊരു നിഴൽ ചിത്രങ്ങൾ പോലെ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അന്റോൺ, ശ്രദ്ധിക്കൂ, അയാൾ ഉള്ളിൽ നിലവിളിച്ചു. മാർത്ത ഒരിക്കലും ലോകത്തെ ഇങ്ങനെ വിട്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കില്ലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ തുന്നൽ സൂചികൾ കൊണ്ട് ഈ ലോകത്തെ തുന്നിക്കെട്ടി നിർത്തുമായിരുന്നു.

18:01.

ബെർലി ഒരു ചെറിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. പക്ഷേ ആ ശബ്ദം വായുവിലൂടെ ഒഴുകിയില്ല. അത് വായയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ഉടനെ താഴെ മണ്ണിൽ വീണതുപോലെ ഇല്ലാതായി. പെട്ടെന്ന് ബെർലിയുടെ രൂപം വെറുമൊരു നിഴൽ പോലെയായി മാറി. ചൂടുകാലത്ത് റോഡിൽ കാണുന്ന കരീന മരീചിക പോലെ ആടിന്റെ ശരീരം ഇളകാൻ തുടങ്ങി.

അന്റോൺ ആ ചങ്ങലയിൽ ആഞ്ഞുപിടിച്ചു.

“ഇല്ല!” അയാൾ അലറി.

അവിടെ വായു അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ ഒരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. അന്റോണിന്റെ കാതുകൾ വേദനിച്ചു. ആടിന് പിന്നിലെ ‘ഗോൾഡൻ വാൻഡ്’ എന്ന പാറക്കെട്ട് ഒരു സ്ക്രീനിൽ കാണിക്കുന്ന ചിത്രം പോലെ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

ബെർലി ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആദ്യം അതിന്റെ കാലുകൾ സുതാര്യമായി, അതിലൂടെ പിന്നിലെ പുല്ലും കല്ലും കാണാമായിരുന്നു.

അന്റോൺ ആ ആടിനെ നോക്കി വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് അയാൾ അതിന്റെ ഓരോ ഓർമ്മയും ആ ശൂന്യതയിലേക്ക് നിറച്ചു. അത് മഞ്ഞുവീഴ്ചയുള്ള ഒരു ദിവസം ജനിച്ചത്, അത് തന്റെ കാലിൽ വന്ന് മുട്ടാറുള്ളത്, കഴിഞ്ഞ മെയ് മാസത്തിൽ അതിന്റെ രോമം കത്രിച്ച് മാറ്റുമ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാരം… അയാൾ തന്റെ മനസ്സിനെ ഒരു നങ്കൂരമാക്കി ആ ആടിനെ ഭൂമിയിൽ തറച്ചുനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“നീ ബെർലിയാണ്!” അന്റോൺ നിലവിളിച്ചു. “നിനക്ക് നാൽപ്പത്തിരണ്ട് കിലോ ഭാരമുണ്ട്! നീ കാന്റൺ സൂറിച്ചിലാണ്! നീ എന്റേതാണ്!”

18:02 ആയപ്പോൾ, ആ പുൽമേട്ടിൽ വലിയൊരു പൊട്ടിത്തെറിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു—യാഥാർത്ഥ്യം അതിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്നതുപോലെ.

ആ ശൂന്യത മാറി. ഓസോണിന്റെ മണമുള്ള വായു തിരിച്ചുവന്നു. അന്റോൺ മലക്കം മറിഞ്ഞ് ദൂരേക്ക് വീണു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ അയാൾ പാടുപെട്ടു.

അയാൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

ബെർലി അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്! പേടിച്ച് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് ഒരു ജീവനുള്ള ആടായി അവിടെ നിന്നു. പക്ഷേ അന്റോൺ കെട്ടിയിരുന്ന ആ ഇരുമ്പ് ചങ്ങല അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അത് പൊട്ടിയതല്ല, മറിച്ച് അത് അവിടെ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. അതിന് പകരം പുല്ലിൽ വെളുത്ത മഞ്ഞ് പോലെ ഒരു വര മാത്രം ബാക്കിയായി. അന്റോൺ തൊട്ടുനോക്കിയപ്പോൾ അത് ഉരുകുന്നുമില്ല.

അന്റോൺ ആ ആടിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ രൂപം അതിൽ കണ്ടു. പക്ഷേ ആ മുഖം പത്ത് വയസ്സ് പ്രായം കൂടിയതുപോലെ വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. ലോകത്തെ പിടിച്ചുനിർത്താനുള്ള ശ്രമത്തിൽ അയാൾക്ക് തന്റെ യൗവനം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.

അയാൾ ജയിച്ചു. പക്ഷേ താഴെ എഗ്ഗ് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അന്റോണിന്റെ ചോര തണുത്തുപോയി.

പള്ളി ഗോപുരത്തിന് മുകളിലെ കുരിശ് കാണാനില്ല! അത് വീണതല്ല. ആ ഗോപുരത്തിന്റെ അറ്റം വെറുതെ മുറിഞ്ഞു പോയതുപോലെ സമതലമായിരിക്കുന്നു. ആ ലോകത്തിന്റെ കഥയിൽ നിന്ന് കുരിശ് എന്ന വാക്ക് ആരോ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞതുപോലെ.

ആ ശൂന്യത മനുഷ്യരിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

**************

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ എഗ്ഗിന് (Egg) മുകളിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചത് ഒരു ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന വിളക്കുപോലെ വിളറിയ വെളിച്ചവുമായിട്ടായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചം പള്ളിക്ക് നേരെ വിരൽചൂണ്ടുന്നതുപോലെ നീളമുള്ള നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി. ഗ്രാമചത്വരത്തിൽ പതിവുണ്ടാകാറുള്ള പാൽപാത്രങ്ങളുടെ കിലുക്കമോ തപാൽ ബസ്സിന്റെ ഇരമ്പലോ കേട്ടില്ല; പകരം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മന്ത്രണം മാത്രം അവിടെ പടർന്നു.

അഞ്ചാം അദ്ധ്യായം: നിശബ്ദതയുടെ മിനുസം.

ഫാദർ ബാംഗാർട്ട്നർ (Pfarrer Baumgartner) തന്റെ ജീവിതം ചിട്ടയോടെ നയിക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു. രാവിലെ കൃത്യം 7:00 മണിക്ക് അദ്ദേഹം പള്ളിമുറ്റത്ത് തന്റെ പതിവ് പരിശോധനയ്ക്കായി ഇറങ്ങി.

നീല നിറത്തിലുള്ള സ്വിസ് ആകാശത്തിന് അഭിമുഖമായി ആ ഇരുമ്പ് കുരിശ് കാണുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹം തലയുയർത്തി നോക്കി.

അദ്ദേഹം ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നിന്നുപോയി. കണ്ണട തുടച്ച് ഒന്നുകൂടി നോക്കി. പള്ളി ഗോപുരത്തിന്റെ അറ്റത്ത് കുരിശില്ല. അത് തകർന്നു വീണതുമല്ല. മറിച്ച്, ആ ഗോപുരത്തിന്റെ മുകൾഭാഗത്തെ മൂന്ന് മീറ്ററോളം വരുന്ന കല്ലുകൾ ആരോ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞതുപോലെ വായുവിൽ വെറുതെ മുറിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. താഴെ കല്ലുകളോ മണ്ണോ വീണുകിടക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, ആ കല്ലിന്റെ ഉപരിതലം ഒരു ഗ്ലാസ് പാളിപോലെ മിനുസമായിരിക്കുന്നു.

“കാറ്റ് കാരണം…” അദ്ദേഹം മന്ത്രിച്ചു, പക്ഷേ കാറ്റടിച്ചാൽ കല്ല് ഇങ്ങനെ മിനുസമായി മാറില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.

ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഗ്രാമവാസികൾ അവിടെ തടിച്ചുകൂടി. ബേക്കർ ഉർസും ഫ്രാവു വിഡ്‌മറുമെല്ലാം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് അജ്ഞാതമായ ഭയം നിഴലിച്ചു.

“ഇത് ആരോ നശിപ്പിച്ചതാണ്,” ആരോ ഒരാൾ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ ആ വാക്കുകളിൽ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു.

“എങ്ങനെ?” ഉർസ് ചോദിച്ചു. “ഇത്രയും ഉയരത്തിൽ ഒരു ക്രെയിൻ പോലുമില്ലാതെ, ഒരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ എങ്ങനെ ഇത് മാറ്റാൻ കഴിയും?”

അന്റോൺ സ്റ്റൈനർ ആ കൂട്ടത്തിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ രൂപം ഇന്ന് വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു. അയാളുടെ ചർമ്മം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ താളത്തിനപ്പുറം മറ്റെന്തോ ഒന്ന് അയാൾ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അത് പോയതല്ല,” അന്റോൺ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ ശബ്ദം ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ മന്ത്രണത്തെ ഭേദിച്ചു. “അതൊരു വിള്ളലിൽ വീണുപോയതാണ്.”

എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “നീ എന്താണ് പറയുന്നത് അന്റോൺ?” ഫാദർ ചോദിച്ചു. “നിന്റെ ആടുകൾ കാണാതാകുന്നു, ഇപ്പോൾ കുരിശും പോയിരിക്കുന്നു. നീ ഇതിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ?”

“ഞാൻ ആ ആടിനെ പിടിച്ചുനിർത്തി,” അന്റോൺ പള്ളിയുടെ ചുവരിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്റെ മനസ്സ് കൊണ്ട് ലോകത്തെ പിടിച്ചുനിർത്തി. പക്ഷേ ലോകം ഒരു തുലാസ്സാണ് ഫാദർ. ഞാൻ ആടിനെ തിരിച്ചുപിടിച്ചപ്പോൾ, ഈ മല അതിന് പകരമായി കുരിശ് എടുത്തു. ഇതൊരു കൈമാറ്റമാണ്.”

“നീ ഭ്രാന്ത് പറയുകയാണ് സ്റ്റൈനർ!” ഫ്രാവു വിഡ്‌മർ പിന്നോട്ട് മാറി.

പെട്ടെന്ന് ചത്വരത്തിലെ ജലധാരയ്ക്ക് (fountain) സമീപം ഒരു കുട്ടി നിലവിളിച്ചു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി വെള്ളം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ കല്ല് പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ വെള്ളമല്ല വരുന്നത്; മറിച്ച് വെള്ളനിറത്തിലുള്ള ഒരു പുക പോലെ എന്തോ ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. ആ പുക എവിടെയാണോ തൊടുന്നത്, അവിടെയുള്ള കല്ലുകൾ സുതാര്യമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആളുകൾ പരിഭ്രാന്തരായി ചിതറി ഓടി. പക്ഷേ ഓടുമ്പോൾ അവരുടെ നിലവിളികൾ വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നതുപോലെ അവ്യക്തമായി തോന്നി. പള്ളിമണി അടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് ഒരു മണിയൊച്ചയ്ക്ക് പകരം കനത്ത എന്തോ ഒന്ന് നിലത്ത് വീഴുന്നതുപോലെ മുരടൻ ശബ്ദമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.

അന്റോൺ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആളുകളുടെ ഭയം കാരണം ലോകത്തിന്റെ ‘സമ്മതം’ (consensus) തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

അയാൾ ഫാദറുടെ കൈയിലുള്ള ബൈബിളിലേക്ക് നോക്കി. ആ പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ മഷി ഒലിച്ചു പോകുന്നതുപോലെ താഴേക്ക് ഒഴുകി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു! വാക്കുകൾ ഇല്ലാതാകുകയാണ്.

അന്റോണിന് മനസ്സിലായി, ഇനി ഒരേയൊരു വഴിയേയുള്ളൂ. അയാൾക്ക് വീണ്ടും ‘ഗോൾഡൻ വാൻഡിലേക്ക്’ പോകണം. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു വെറും നിഴലായി മാറുന്നതിന് മുമ്പ് ആ വിള്ളൽ അടയ്ക്കണം.

************

ഗോൾഡൻ വാൻഡിലേക്കുള്ള ആ കയറ്റം ഒരു മലകയറ്റം പോലെയല്ല, മറിച്ച് കട്ടിയുള്ള തേനിനുള്ളിലൂടെ നീന്തുന്നതുപോലെയാണ് അന്റോണിന് തോന്നിയത്. വായു ഇപ്പോൾ സുതാര്യമല്ല; അത് പഴയ വസ്തുക്കളുടെ മങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് വെട്ടിമാറ്റിയ ഒരു മരത്തിന്റെ നിഴൽരൂപം കാറ്റിലെന്നപോലെ ആടുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.

ആറാം അദ്ധ്യായം: ഓർമ്മകളുടെ നിർമ്മിതി

സൂര്യൻ ആ ചുണ്ണാമ്പ് പാറയുടെ അരികിൽ തൊട്ടപ്പോൾ അന്റോൺ ആ കൊക്കയിലെത്തി. അവിടെയുള്ള വെളിച്ചം ഇപ്പോൾ സ്വർണ്ണനിറമല്ല; അത് മുറിവേറ്റ ഒരു വയലറ്റ് നിറമായിരുന്നു.

ആടുകളെ അവിടെയെങ്ങും കാണാനില്ല. അന്റോൺ തന്റെ മനക്കരുത്ത് കൊണ്ട് കെട്ടിയിട്ട ബെർലി പോലും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ മണികൾ—ആ കന്നുകാലി മണികൾ മാത്രം അവിടെയുണ്ട്. ഇരുപത്തിയഞ്ച് മണികൾ വായുവിൽ തങ്ങിനിന്ന് വെള്ളി വെളിച്ചത്തിൽ അതിശക്തമായി ശബ്ദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആടുകളുടെ ശരീരമോ കഴുത്തോ രോമമോ അവിടെയില്ല. വെറും ശൂന്യതയിൽ ആ മണികൾ മാത്രം തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്!” അന്റോൺ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിന് പ്രതിധ്വനിയുണ്ടായില്ല. പാറക്കെട്ടുകൾ ആ ശബ്ദത്തെ ഒരു സ്പോഞ്ച് പോലെ വലിച്ചെടുത്തു.

പെട്ടെന്ന് ആ മണികൾക്കിടയിൽ വായു ചുളിയാൻ തുടങ്ങി. ഒരു കടലാസ് കഷ്ണം ആരെങ്കിലും മടക്കുന്നതുപോലെ വായുവിൽ മടക്കുകൾ വീണു. ആ മടക്കുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം പുറത്തുവന്നു.

അത് മാർത്തയായിരുന്നു.

അവൾ ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെയല്ല അവിടെ നിന്നത്. അവരുടെ അവസാനത്തെ ഞായറാഴ്ച അവൾ എങ്ങനെയായിരുന്നോ, അതുപോലെ തന്നെ—മുടി ഒരു ചീർപ്പുകൊണ്ട് ഒതുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു, ലാവെൻഡറിന്റെയും വിറകിന്റെയും മണമുള്ള അവളുടെ അതേ സ്വെറ്റർ. പക്ഷേ അവൾ സുതാര്യമായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിലൂടെ പിന്നിലെ പാറക്കെട്ടുകൾ അന്റോണിന് കാണാമായിരുന്നു.

“അന്റോൺ,” അവൾ പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം വായുവിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് അയാളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിലാണ് മുഴങ്ങിയത്. “നീ നമ്മുടെ കണക്കുകൾ എല്ലാം തെറ്റിച്ചല്ലോ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ.”

“എനിക്ക് നിന്നെ വിട്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല

മാർത്ത,” അന്റോൺ മുട്ടുകുത്തി തേങ്ങി. “നീ മരിച്ചപ്പോൾ ഈ ലോകത്തിന് അർത്ഥമില്ലാതായി. എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെ നിർത്തിയാൽ—ആടുകളെയും ഫാമിലെ വേലിയെയും എല്ലാം—നീ എങ്ങും പോകില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതി.”

മാർത്ത ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചു. അവൾ നീങ്ങിയപ്പോൾ വായുവിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു മണി വലിയ ശബ്ദത്തോടെ നിലത്ത് വീണു. അതോടെ അതൊരു സാധാരണ പഴയ ഇരുമ്പ് കഷ്ണമായി മാറി.

“ലോകം ഒരു മ്യൂസിയമല്ല അന്റോൺ,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “അതൊരു പുഴയാണ്. എന്നെ ഇവിടെ നിർത്താൻ വേണ്ടി നീ പുഴയിലെ വെള്ളം തണുപ്പിച്ച് ഐസ് ആക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ ശ്രമത്തിൽ നീ പുഴയുടെ തീരങ്ങൾ തകർത്തു കളഞ്ഞു. നീ ഈ എഗ്ഗ് ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ ആ ശൂന്യതയിലേക്ക് വലിച്ചിടുകയാണ്.”

“പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടാൽ, നീ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാകില്ലേ?”

“ഞാൻ എന്നേ പോയിക്കഴിഞ്ഞു അന്റോൺ. നീ ഇപ്പോൾ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നത് എന്നെയല്ല, ഞാൻ പോയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ ‘ശൂന്യതയെ’ മാത്രമാണ്. ആ വിള്ളലുകൾ എല്ലാം വിഴുങ്ങുന്നത് വരെ അവ വളർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.”

അവൾ കൈനീട്ടി. അവൾ അയാളുടെ തൊലിയിലല്ല തൊട്ടത്, മറിച്ച് അയാളുടെ അസ്തിത്വത്തിലാണ്. പെട്ടെന്ന് അന്റോണിന് തന്റെ ഭാരം കുറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. മാസങ്ങളായി തന്റെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ കനത്ത സങ്കടം ഒരു ചോർച്ച പോലെ അയാളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഒലിച്ചുപോയി.

അയാൾ താഴെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നോക്കി. പള്ളി ഗോപുരം ഒരു പഴയ ബൾബ് പോലെ മിന്നി അണയാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ വെറുമൊരു നിഴൽ രൂപങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

“ഗ്രാമത്തെ രക്ഷിക്കാൻ,” മാർത്ത മന്ത്രിച്ചു, “നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടവയെ എണ്ണുന്നത് നിർത്തി, ബാക്കിയുള്ളവയെ കാണാൻ തുടങ്ങണം.”

വായുവിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഇരുപത്തിനാല് മണികളിലേക്ക് അന്റോൺ നോക്കി. അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി, ഓരോ ആടിനെയും നഷ്ടപ്പെട്ടത് അയാളുടെ ഉള്ളിലെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴാണ്. അവയെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ അയാൾക്ക് ശക്തിയല്ല വേണ്ടത്, മറിച്ച് ഈ നിമിഷത്തിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്.

അയാൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. മാർത്തയെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ അയാൾ ആ തണുത്ത പാറക്കെട്ടിൽ കൈ അമർത്തി. ആ കല്ലിന്റെ പരുപരുപ്പും ഭാരവും അയാൾ അനുഭവിച്ചു.

“ഞാൻ അന്റോൺ സ്റ്റൈനർ ആണ്,” അയാൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ എഗ്ഗ് ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കർഷകനാണ്. ഇന്ന് ചൊവ്വാഴ്ചയാണ്. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.”

ഒറ്റയ്ക്കാണ് എന്ന വാക്ക് പറഞ്ഞ നിമിഷം, ആ മല ഒന്ന് നിലവിളിച്ചു.

ആ വയലറ്റ് വെളിച്ചം ഗ്ലാസ് തകരുന്നതുപോലെ ചിതറിപ്പോയി. പൈൻ മരങ്ങളുടെ മണമുള്ള ഒരു കനത്ത കാറ്റ് അവിടെ വീശി. മാർത്ത അവസാനമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു—പിന്നെ അവൾ വെറുതെ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ മങ്ങിപ്പോയതല്ല, മറിച്ച് ആ കാറ്റിലും കല്ലിലും മരങ്ങളിലും അവൾ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

മണികളെല്ലാം ഒരേസമയം നിലത്ത് വീണു.

ക്ലാങ്… ക്ലാങ്… ക്ലാങ്…

പിന്നെ, ആടുകളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടുതുടങ്ങി.

*********

കൊക്കയിൽ വീശിയടിച്ച കാറ്റിന് ഇപ്പോൾ പഴയ തണുപ്പില്ലായിരുന്നു; അതിന് വെറുമൊരു കാറ്റിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഗന്ധം മാത്രമായിരുന്നു. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി, വായുവിന് ഓക്സിജന്റെയും നൈട്രജന്റെയും ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു—ഓർമ്മകളുടെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന മർദ്ദമല്ല.

ഏഴാം അദ്ധ്യായം: സുതാര്യനായ ഇടയൻ.

അന്റോൺ സ്റ്റൈനർ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ലോകത്തിന് അതിന്റെ പഴയ തെളിച്ചം തിരിച്ചുകിട്ടിയിരുന്നു. ഗോൾഡൻ വാൻഡ് എന്ന ആ വലിയ പാറക്കെട്ട് ഇനി വെറുമൊരു നിഴൽ ചിത്രമല്ല; അത് പരുപരുത്തതും നനഞ്ഞതുമായ ഒരു കനത്ത ശിലയാണ്.

അയാൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ശരീരം ആ പഴയ വേദനയോടെ തന്നെ അവിടെയുണ്ട്—യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ആ വേദന അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ അനുഗ്രഹമായി തോന്നി. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ, ആ കന്നുകാലി മണികൾ ഇനി വായുവിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നില്ല. അവ ആടുകളുടെ കഴുത്തിൽ തന്നെയുണ്ട്.

“ഇരുപത്തിയഞ്ച്,” അയാൾ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു.

ആടുകൾ അവിടെ പുല്ല് മേയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ സൂര്യപ്രകാശം ആ പുൽമേട്ടിൽ വീണപ്പോൾ അന്റോൺ ആ വലിയ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു. ആടുകളുടെ രോമം പഴയതുപോലെ വെള്ളനിറമല്ല; അത് നിലാവെളിച്ചം നെയ്തെടുത്തതുപോലെ വെള്ളിനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയുടെ ഓരോ ചുവടും ഒട്ടും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ, വായുവിൽ ഒഴുകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്നവരാണ്; ആ ശൂന്യതയുടെ ഒരു ഭാഗം അവ ഇപ്പോഴും കൂടെക്കരുതുന്നു.

അന്റോൺ സാവധാനം എഗ്ഗ് (Egg) ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടന്നു.

ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലെത്തിയപ്പോൾ അയാൾ ആദ്യം നോക്കിയത് പള്ളി ഗോപുരത്തിലേക്കാണ്. കുരിശ് അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്, അത് മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നു. ജലധാരയിൽ പഴയതുപോലെ തെളിനീർ ഒഴുകുന്നു. അന്റോൺ തന്റെ സങ്കടം ഉപേക്ഷിച്ചതോടെ, ലോകത്തെ വിഴുങ്ങാൻ വന്ന ആ ശൂന്യത പിൻവാങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അയാൾ നേരെ ‘ബേക്കറി കെർൺ’ (Bäckerei Kern) ലേക്ക് നടന്നു. വാതിലിലെ ആ ചെറിയ ബെൽ ശബ്ദിച്ചത് അന്റോണിന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സമാധാനം നൽകി.

“മൊർഗൻ (മംഗളപൂർവ്വം), ഉർസ്,” അന്റോൺ കൗണ്ടറിന് അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പറഞ്ഞു.

ബേക്കർ ഉർസ് ഓവനിൽ നിന്ന് പുതിയ ബ്രെഡ് പുറത്തെടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. “മൊർഗൻ,” ഉർസ് സന്തോഷത്തോടെ മറുപടി നൽകി. “ആരാണ് അവിടെ? ഫാദർ ആണോ?”

അന്റോൺ നിന്നുപോയി. “ഇത് ഞാനാണ് ഉർസ്, അന്റോൺ.”

ഉർസ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അന്റോൺ നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് അയാൾ കണ്ണുചിമ്മി നോക്കി. പക്ഷേ അയാളുടെ നോട്ടം അന്റോണിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്ന് പുറകിലെ അലമാരയിലുള്ള ജാം കുപ്പികളിലേക്കാണ് ചെന്നത്. ഉർസ് നെറ്റി ചുളിച്ചു, കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി. “വിചിത്രം തന്നെ. ആരോ വന്നതുപോലെ തോന്നിയല്ലോ. ആ ജനലിലൂടെ വന്ന കാറ്റാകും.”

അന്റോൺ തന്റെ കൈകൾ കൗണ്ടറിൽ വെച്ചു. അയാൾക്ക് മരത്തിന്റെ ആ തണുപ്പും ഉറപ്പും അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾ കണ്ടു—തന്റെ കൈകൾ ഒരു ഗ്ലാസ് പാളിയിലെ നിഴൽ ചിത്രം പോലെ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. തന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ ഇനി അന്റോണിനെ കാണാൻ കഴിയൂ. തിരക്കേറിയ ഈ ലോകത്തിന് അയാൾ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു നിഴൽ മാത്രമാണ്.

ബ്രെഡിനുള്ള കൃത്യം പണം അയാൾ കൗണ്ടറിൽ വെച്ചു. ആ നാണയങ്ങൾ കിലുങ്ങിയില്ല, മറിച്ച് ഒരു തൂവൽ വീഴുന്നതുപോലെ നിശബ്ദമായി അവിടെ ഇരുന്നു.

അയാൾ തിരികെ തന്റെ ഫാമിലേക്ക് നടന്നു. നാൽപ്പത് വർഷം മാർത്തയോടൊപ്പം ജീവിച്ച ആ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ അയാൾ പോയി ഇരുന്നു. വെള്ളിനിറത്തിലുള്ള ആ ആടുകൾ അയാളുടെ ചുറ്റും കൂടി. അവയുടെ കഴുത്തിലെ മണികൾ ശബ്ദമില്ലാതെ, പ്രകാശത്തിന്റെ പെൻഡുലങ്ങൾ പോലെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പ്രൊഫസർ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ഈ ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത് ഒരു വിശ്വാസത്തിലാണ്. ആ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാൻ അന്റോൺ തന്റെ തന്നെ അസ്തിത്വം ബലി നൽകിയിരിക്കുന്നു.

അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ സങ്കടമില്ല. നഷ്ടപ്പെട്ടവയെ എണ്ണുന്ന ആ പഴയ ശീലം അയാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. അയാൾ ഒരു കഷ്ണം ബ്രെഡ് എടുത്തു കഴിച്ചു. അതിന് ധാന്യങ്ങളുടെയും സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെയും രുചിയുണ്ടായിരുന്നു.

താഴെ ഗ്രാമത്തിൽ ആളുകൾ അവരുടെ ജീവിതവുമായി തിരക്കിലായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ വഴിയേ പോകുന്നവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു സുഖമുള്ള തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടും, പക്ഷേ അതിന്റെ കാരണം ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ലോകം ഇത്ര സുന്ദരമായി നിലനിൽക്കുന്നത്, തങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഇടയൻ ആ മലമുകളിൽ കാവൽ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ടാണെന്ന് ആ ഗ്രാമവാസികൾ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞില്ല.

ശുഭം